Seyrani Göl Şiirleri - Şair Seyrani Göl

Gerçek dediğin şey
bir mahkeme kararı gibi düşüyor omuzlarıma.
Gece seni verir,
gündüz ise acını bırakır;
elime yokluğunu tutuşturur.

Hakikat,
gürültülü meydanlarda duyulmaz;
kalbin derin kuyusunda
sessizce yankılanır.

Gerçek ses,

Sen gittin.
Kapı kapanmadı ardından,
Ne bir ses kaldı,
Ne de yankılanacak bir neden.

Anlamaya çalıştım,

“Güneş doğarken yola çık,
Batmadan başladığın yere dön.”
Demişlerdi Pahom’a.
Ne kadar toprak istersen o kadar yürüsün diye.

O da yürüdü.

Bir özlem daha sustu içimde,
zamanın tozuna gömüldü söylenmemiş sözler.
Ne arayan kaldı, ne soran;
yalnızca sessizlik kaldı ardımda.

Bir yaprak düşer, dal sabırla saklar acısını,

Konuşmadı.
Sadece baktı.
Tüm sözcükler,
gözlerinin kıyısında
çatlamış bir hatıra gibi
suskun kalakaldı.

bir dağın yıkılması gibi sustu içim.
Ne bir iz kaldı ardında,
ne dönüp bakan bir ses.

Bir yel esti ardından,
yıkılmış duvarlar gibi savruldum.

Giderken ne bıraktın
biliyor musun ardında?
Adını ezberlemiş bir yürek,
ve susmuş bir şiir kaldı elimde.

Gidişin…

Gidiyorsun,
ve ben sesini unutmaya başlamışım bile,
rüzgarın savurduğu bir ismin var artık,
ardından konuşmaya çekinen cümlelerim.

Penceremde kuşlar suskun,

gitme...
çünkü hafızamda
kırık aynalar gibi savrulan
henüz tozunu silmediğim birkaç anı var senden.

biraz daha kal,