Seyfi Karaca Şiirleri - Şair Seyfi Karaca

Saman sarısı sayfalarda gözyaşlarına boğup bırakan
Portakal renginde güz ve eski defterler yazısı
Yarısı paylaşılmış elmaların buruk tadıyla ortalığa konulup gidilen
Karşıdaki dağları seslenerek
Ve dalgalarını dinleyerek dağlar dibindeki denizlerin çeşm-i hayat
Limon ekşisi bir yankıdır cevabı beklenen benzi solukluk

Hüzün estiren yersizliğe tezgah açmaktan
Bu sonu gelmez fısıltılarla uzaktayken son bahar
Sen hala iniltisi dinmez yaralarda oy ağam vay ağam..!
Başka şey bilmez misin be keman? !
Sesi fıttırıktan teyyarelere karıştıkça nemli gamlının
Şehrini feryada veren çır çır çığırım sol fasol

Saat
İkiyi beş geçiyor diyecekken
Üçe ellibeş
Veya buçuğa yirmibeş...onbeş geçeye on...dolaşmak
Ne işi kolaylaştırır
Ne de yeni bir anlam katar vukuatsız vakaya

Stratejik ve doruksal düzeyde
Noyro narkoz paspaslaşmasıyla yarası tuzlu salamurlara yatırılmış
Yüksek dağların buzkesen günsolgunu yamaç yüzlerinde ve kayalıklarında
Küçük çıkarlar etnikleşmesinin düşürdüğü kıvılcımlardan
İrileştirilmiş büyüteçli yıkım bölükparçalılığı çıkaran
Endüstriyel batı üniteleşmelerinin kendi kendilerini ortalığı susa sulh eden

Tarifsiz
Uzak ellerden doğmuş bir salkım ay ışığı gibi
Camdan bakan evin güzel konuğu tarifsiz
Aramızda ne yel var ne boran
Aramız
Sümbül dağlarından çiçek

Kendi olmamaya bir türlü yanaşmayan
Kol dirseklerle
Ayakları ateşler püskürtüsünden di li geç miş
Tırnağında bir yerde aslı olmalıydı oysa
Bütün tükenişlerinden
Ölümlerden zoru döne döne

Aklında hep aşk olmalıydı kalan gidenin
Tomurcuk bir çiçeği binbir düşlerde açarken zaman
Sanki solmayacağına hiç...
Aynalar içinde yalan resimlere bel bağlamaktansa
Ele avuca gelmeyen ve yalancı..
Otobüs değiştirir misal hiçbir yerde durağı olmayan

Yapılmış yollardır kalbin
Kalbin aşka yapılmış yollarıyla sana doğru iz bulmaya çalışan birebir sen
Büküşse büküş
Yokuşsa yokuş
Dik
Bayır

Galiba en kolay bilip çıkardığım şeydir
Bütün beyazları bürünmüş şu haldeyse kar
Alaz elinde ateşlerle dünya geziyorsa çıra çıra yanan aşk
Bendendir söyleyin tozu dumana katarak gelene
Gönlüm... uçsuz ve bucaksız yavanlarında aç
Kapıları sonsuza kadar açık daveti hazır kalbime

Özrü kabahatinden büyüyünce insanın
Bağışlanmayı gerektirir dilek, bağışlanmayı dilemekse onurluğun harcıkazancı
Özür dilemek...;
Hiçbir suçluluk duygusunun ablukası altında esir vermeksizin duyumu düşünceyi
Can yakmadan, canana kastetmeden
Bile bile ladeslere el tutuşmadan..