Seyfi Karaca Şiirleri - Şair Seyfi Karaca

Stratejik ve doruksal düzeyde
Noyro narkoz paspaslaşmasıyla yarası tuzlu salamurlara yatırılmış
Yüksek dağların buzkesen günsolgunu yamaç yüzlerinde ve kayalıklarında
Küçük çıkarlar etnikleşmesinin düşürdüğü kıvılcımlardan
İrileştirilmiş büyüteçli yıkım bölükparçalılığı çıkaran
Endüstriyel batı üniteleşmelerinin kendi kendilerini ortalığı susa sulh eden

Karnın...
Zıngır zıngır zil davul
Ne çalarsa çalsın karnın
Kalbin senden umudu kestiyse
Kafan basmıyorsa hayıra ve şerre
Aç ve açıktaysan insanlığını dünden mezara gömdüğün

Atinanın dışında kalanlara
Kazık atmasaydı bile Perikles
Sanırım gene ölümüne koşacaktı
Alınmış üstüne vazife bilen
Deli sevinç
Agemennonun karısı Heleni turuvalı Parise

Boş koltuklarda seyreden bir yol gibi
Patlayan araba kornalarına tutsak caddeler
Sanki kavaklar boyu
Uzun boylu ağaçlarla birlikte ölmekteler
Diyecek sözü kalmayan tükenmişliklerle
Birbiriyle altlı üstlü

Bütün benzerler biraraya toplanmıştı
Aralarında siyah da vardı, beyaz da ve yıldız
Kimi gölgenin rengiydi, kimi gece elbiseli çırılçıplağa yakın
İnce giyimli
Ay yerinde rahattı
Yakamozlar kendi aleminde oynaş güleş suda mahsen

Tek bildiğim
Aşk deyince çok..
İkincisini düşünen
İlkinden kendisini rica etmesi gerekti

Seyfi Karaca......Kasım / 10

Yaprakları yere dökülmüş manolya ağaçlarının arasından
Göl kıyısı sularının ılıcalara taraf can attuğı acilen
Dedim ki kadına
Bak buraları iyi bilirim
Bu kitabı tam ortasından okuyan
Bak dedim o karşıdaki süslü konak yamaçlarından postahaneye

Türklerden önce ne vardı..?
İnsanlıktan önce ne vardıysa o
İnsanlıktan önce dineğri, maça, dinazor
Ve ondan önce buz deryası ateş kuyusu, çöldenden çöl...
Sis kaplı göz gözü görmez insansız ağaçsız böceksiz
Türkler yoktuysa..

Meğer ki aklı uzakları yatkın bir iz bulmuştur seni
Bir gölge düşmüştür eski gazellerden gramofon dönen çala, belki de çiçekten
Vurgunak şeylerle, can yarısı belki suzinak...
Susam sihirli gizemlere sırmalanmış gırnataların tellerini dolaştığı arafta sen
Ne gezersin sağnaklarına pınar olup, bütün gelen giden duraklarda yağmurlara karışık
Adsız aşıkların yazı yazan defterine körkamaşık

Ak it
Kara it
Hepsi it derlermiş...
Sözün doğrusuna mevla ne desin,
Ne desin hacı hoca mevlana?
Kibarlık olsun diye yolunu azıtıp