Seyfi Karaca Şiirleri - Şair Seyfi Karaca

Kendi ihbar muhbiridir insan
Konuşsun söylensin veya konuşmasın
Çatısı zemini omurgası kileri dolabıyla
Hücre hücre kuyusunu kazıyıp eşgalini dokuduğu karanlığını buyurup
Kafeslenmiş müşterisine ölümü pazarlayıp satar gibi
Zorunlu tüketime sunan tarikatların

Cagirirsa suyun diline dudagina dem vuran irmaklar
Durdugu yerde duramaz düser ömrü cansiz nefeslerde sonbahar soluyan gazelin
Bir kör karanlik alacasi,
Salkimlarini sarhos siranelerde ezip süzdügünü bile bilmeden
Sessizligi kendi icinde yankilanarak dörttarafi girdap saran sefil sarginla
Daldan budantan bag bayir ne bildiyse görüp gezinen arsiz azat

Aniden poyraz ansizin kar
Saatler nisan gibi bozulmus havanin
Kurnasi muslugu susmayan yagmurlari ardindan saatler hizli yol kenari
Unutulmayan düslerde pircalik söküp kenger yesertiyorken daglar
Yine de cagan yagan deli miyim ben neyim gibisi
Dallarda bahar yurduna serüven gezecek türlüpembe cicekler

Baharı harmanlandıran toprakta
çırpınıp çiçeklenmeye hazırlandığı vakit dallar ağaçlar
Kendisiyle karşılaşmanın çağıltıları akışıyor suya varan derede
Buzlar ve buzullar....
Kırılıp kabuklandığı bağları halihazır yeniden
Tutustugu bahse koyulmuş eylenip duldalandığı gölgelerle zahir ahiri

Benekli ve boyali
Pespembe bir kiz velespitti nisan rihtimina asagi nergis sobesi
Sudaki yanik kipirdilar dupduru bakir harmanlari müjdelerken titreyip duruyordu
Bastigi pedal napnazik dallarin cicek uclari gibi
Üc günlük müydü ne, kelebek dolanip duran kizin eteklerini duvaksiz
Bahar cicegi sandi bal asrisindaki saz

Arşimed...
Sicilyalı Arşimed...onca hayatın yoğunluğunu
Tactan tahttan kurtarayım demişse de
Mancınık yapmış
Burgulu su pompası yapmış
Kralın şapkasını demirmi

Ciglik cigliga cagiran sessizliklerin icinden
Dogdugu davete titreyip yürüyen günde gölgede yürek mihrinin
Az kalsin kemanda unutacakti kendini yay
Bir nefes daha derken ney ve bir yudum daha derken dem
Duruldukca serin ferah yangin….
Az kalsin daldigi iklim daldalanlarinda cicek

Cagrilmadigi cöllere cigliklarini sürüp savarcasina
Dolunca veda günlügü güz bahtinin sariya solan iklileri kervankiranlarinda
Giyip kusanip kendine tutunacak dallar arayan sonbahar
Bütün cirpinislarini yorgun kanatlarina yükleyip yagmura yakalanmis bulutlar gibi
Gözyaslari buza kesen hickiriklarin avunmasi güc seyrini külbenzine duvaklanan
Hüznün sarilmis kollarina kucaklaina uzakligin bütün kapilarini aralanarak

Hi yarabbi yarabbi
Hu yarabbi yarabbi gövermeden solmus bozkir
Safra kesesinden ilac ve irin kusan arilarin polenledigi iniltinin
Ilk denemesine
Son rol
Ulu ortalikli bir piyes ve hep koz kiran oyun..

Bilmeli ki insan
İlk gidilen çırıl çıplak çığır
Herzaman yolun son halinden daha çetindir
Daha yaban diken canyakan
Bilmelidir ki ilk gözağrısı ya..
Aşk...o denli..