SEVDA MEVSİMİ Ben seni bir mevsime benzetmedim hiç, Çünkü mevsimler geçerdi, Sen geçmedin. Bir sonbaharın hüznüyle girdin ömrüme, Ve ben, İlk defa dökülen yaprakların değil, Dalında kalamayan bir kalbin Acısını öğrendim. Oysa ne güzel başlamıştı her şey… Gözlerin, henüz keşfedilmemiş bir bahardı, Gülüşün, kışın ortasında açan İmkânsız bir çiçek. Ben senin bir bakışında Ömrümün bütün iklimlerini unuttum. Meğer insan, Bir çift gözde de mevsimsiz kalabilirmiş. Sonra sen gittin… Ne takvimler değişti içimde, Ne de güneş eskisi gibi doğdu. Bir haziran sabahında üşümeyi, Bir temmuz gecesinde titremeyi Senin yokluğunda öğrendim. Anladım ki, İnsanın üşümesi için kış gerekmezmiş; Bazen birinin gitmesi, Bütün güneşleri söndürmeye yetermiş. Şimdi hangi bahar kapımı çalsa İçeri almıyorum. Çünkü bazı çiçekler Toprağa değil, hatıralara kök salarmış. Ve bazı sevdalar, Ne yaşanırken tamamlanır Ne de bittikten sonra ölürmüş. İnsan bazen birini kaybetmezmiş, Onunla birlikte Bir daha yaşayamayacağı bütün ihtimalleri Toprağa verirmiş. Bilirsin… Her mevsimin bir dönüşü vardır. Kışın ardından bahar, Gecenin ardından sabah gelir. Ama senin ardından Hiçbir şey gelmedi. Sanki zaman, Gittiğin günün eşiğinde diz çöktü; Ve bütün saatler Senin dönmeyeceğin bir vakti gösterdi. Şimdi soruyorlar bana: "Hangi mevsimi seversin?" diye. Ne baharı söyleyebiliyorum, Ne yazı, ne de sonbaharı… Çünkü ben mevsimleri Takvimlerden değil, Bir zamanlar ellerimi ısıtan O ellerin yokluğundan tanıyorum. Ve artık biliyorum sevgilim, Sevda mevsimi diye bir şey yokmuş. Sevda, insanın içinde başlayan Ve bazen bir ömür bitmeyen En uzun mevsimmiş. Sen benim baharım değildin… Ben seninle bütün mevsimleri sevdim. Sen gidince anladım; Meğer ben bir mevsimi değil, Ömrümün bir daha gelmeyecek İklimini kaybetmişim. EkOL
Ekrem OlgunKayıt Tarihi : 19.11.2026 23:18:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!