Aşkın Külüne Yazılan Şiiri - Ekrem Olgun

AŞKIN KÜLÜNE YAZILAN Seni sevmek, Bir yangının ortasında Ateşe su taşımak değildi. Ben, yanmayı göze almış bir adamın Küllerinden çiçek yetiştirmesiydim. Sen benim en güzel yanılgım, En haklı mağlubiyetimdin. Adını her andığımda Kalbimin tenha sokaklarında Bir ömürlük sürgün başlardı. Bilmezsin... Bazı kadınlar bir adamın hayatına girmez, Onun bütün zamanlarını değiştirir. Dün dediği şey hatıraya, Yarın dediği şey ihtimale dönüşür. Ve adam, İkisinin arasında seni beklerken Kendi ömründen eksilir. Ben seni gözlerin için sevmedim. Gözlerini kapattığında da Dünyamın aydınlık kalışını sevdim. Sesini değil, Sustuğunda içimde çoğalan O tarifsiz uğultuyu sevdim. Seninle öğrendim; Özlemek, birinin yokluğunu düşünmek değilmiş. Bir sofrada iki kişilik susmak, Bir şarkının ortasında yetim kalmak, Ve her kalabalıktan Tek bir insan eksik çıkmakmış. Ne zaman unutmaya niyetlensem Hafızam kendi kalbine ihanet etti. Çünkü bazı aşklar Hatırlanmak için yaşanmaz; Unutulmaya çalışıldıkça İnsanın kaderine dönüşür. Şimdi soruyorlar bana: "Bu kadar sevmeye değer miydi?" Susuyorum... Çünkü bazı soruların cevabı Bir insanın bütün hayatıdır. Ve sen... Belki bir gün anlayacaksın, Ben seni kaybettiğim için değil, Seni bulduğum gün Kendimden vazgeçtiğim için eksildim. Meğer aşk, iki insanın birbirine kavuşması değilmiş; Bazen birinin ömrüne sığmak için, Diğerinin kendi hayatından çıkmasıymış. EkOL