Aşk Dediğin Şiiri - Ekrem Olgun

Aşk dediğin ne bir heves ne de tatlı bir düşmüş, Kimi ona ömür vermiş, kimi ömründen düşmüş. Bir gönülde bahar iken bir gönülde kış imiş, Meğer aşk, iki kişiye aynı kader değilmiş. Kimi sevdiği uğruna gururunu susturur, Kimi bir tek bakış için bin geceyi unutur. Seven insan kaybetmeyi göze alır da bazen, En çok kendi yüreğinde sevdiğine yenilir. Aşk dediğin sahip olmak değil, ait olmaktır, Bir çift gözün derininde kendini kaybolmaktır. Herkes sevdiğini söyler, marifet söz söylemek değil, Bir ömrün en zor yerinde aynı kalabilmektir. Ne her giden vefasızdır ne her kalan sadıktır, Bazen en büyük ihanet, kalıp da uzaklıktır. Ayrılık bir kapı değil, gönülde açılan iz, İnsan bazen yanındayken bile yapayalnızdır. Bir gün gelir, ne hasretten ne vuslattan söz açar, Yıllar geçer, insan kendi hatırından da kaçar. Unuttum der, güler geçer, başka ömürler yaşar, Bir isim duyar ansızın, bütün yıllar geri akar. Sanma ki aşk kavuşunca tamamlanan bir yazı, Kimi ömrün baharıdır, kimi alnının sızısı. Bir insanı sevmek kolay, zor olan şudur aslında: Onun yokluğunda bile koruyabilmek hatırasını. Ben aşkı ne gülde buldum ne de bülbül sesinde, Ne bir şairin sözünde ne dünyanın hevesinde. Bir ömür düşündüm durdum, cevabı buldum sonunda: Aşk, birini kaybetmek değil; kendinden sonra da onu sevebilmektir. EkOL