Aynadaki Mülteci Şiiri - Ekrem Olgun

Bazı sabahlar yüzümü yıkamıyorum, Aynadaki yabancıyı uyandırmamak için. Çünkü insan, Kendi gözlerine uzun süre bakınca Başkalarından sakladığı bütün hakikatlere yakalanıyor. Bir zamanlar içimde Dünyayı değiştireceğine inanan bir çocuk vardı. Şimdi onun düşlerini Yetişkinliğimin soğuk mahzeninde saklıyorum. Ne zaman umut denen o eski kelimeyi duysam, İçeriden bir şey kapıya vuruyor. Yaşamak dedikleri, Biraz da kendinden eksilterek çoğalmakmış. Herkes beni olgunlaştım sanıyor. Oysa ben, Hayallerinin cenazesine geç kalmış Bir çocuğun ihtiyarlığıyım. Ne tuhaf… İnsan, başkalarının gözünde Bir ömür kendine yer arıyor. Sonra bir gün fark ediyor ki Alkışlandığı bütün sahnelerde Kendi hayatının figüranıymış. Şimdi içimde müphem bir mahkeme kuruluyor. Sanık benim, Şahit çocukluğum, Hâkim ise susturduğum vicdanım. Ve korkarım, Bir gün bütün suçlarımdan beraat etsem bile Çocukluğumun yüzüne bakamayacağım. Çünkü bazı insanlar Hayatlarını kaybetmeden ölürler. Ben henüz ölmedim; Yalnızca yaşadığım hayatın Bana ait olduğuna dair Bütün delilleri kaybettim. — EkOL