AŞKIN RENGİ Sana hangi rengin adını versem eksik kalır, Kırmızı desem, yangınlar kıskanır kalbimi. Mavi desem, denizler inkâr eder derinliğini, Beyaz desem, masumiyet senden öğrenir kendini. Ben seni bir renge sığdıramadım sevgilim, Çünkü sen, ışığın bile bilmediği bir tayfsın. Bir ressamın ömrü boyunca aradığı, Ama hiçbir tuvale süremediği O imkânsız ayrıntısın. Bazen gözlerinde bir eylül sarısı görüyorum, Dökülmeden önceki son direnişi yaprakların. Bazen sesinde bir bahar yeşili, Henüz adı konmamış umutların. Ve bazen öyle kararıyor ki yokluğun, Siyah bile utanıyor kendi karanlığından. Ne tuhaf... İnsan sevdiğinin gözlerinde Bütün renkleri görebiliyormuş da, Bir tek ayrılığın rengini Kavuşmadan öğrenemiyormuş. Oysa ben, Seninle aynı gökyüzüne bakarken anladım; Gökkuşağı, yağmurun güneşe yazdığı mektup değil, Birbirine kavuşamayan iki güzelliğin Gökyüzünde bıraktığı müşterek hatıraymış. Şimdi biri sorsa bana, "Aşkın rengi nedir?" diye, Ne kırmızı derim ne mavi, Ne de gecenin koynunda saklanan siyah. Derim ki; Aşk, bir insanın gözlerine baktığında Dünyanın bütün renklerini unutup, O gözlerden başka hiçbir yerde Kendine bir gökyüzü bulamamaktır. Çünkü ben seni sevdikten sonra anladım; Renkler ışığın değil, bakışın marifetiymiş. Ve aşkın rengi, Senin baktığın yerde dünyanın güzelleşmesiymiş. EkOL
Ekrem OlgunKayıt Tarihi : 17.11.2026 06:04:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!