“İnsan en çok tamamlanamadığı
yerde hatırlar kendini...”
Hayatın acı eşiğinden sıyrılıp
sessizce uzanıyorum kendi içime.
Bazen yetişemediğim eksiklere,
bazen de taşıyamadığım
fazlalıklara…
Kusura bakmayın,
elimden gelen bu kadar.
Eksiklerimi sen tamamla şefkatle,
safraları ben atarım denizin
ortasında.
Ruhuma ağır gelen ne varsa
derinlere…
Tam da bir vapurun düdüğü çaldığı
anda,
kulağında çınlayan o sesin içinden
geçip giderken kendi yalnızlığın;
aniden durup hatırlar mısın beni?
Tam o an, kendini benim hatıramda
bulur musun?
Rica etsem…
Kayıt Tarihi : 21.10.2026 09:41:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Vapur iskelesinde, rıhtıma vuran suyun sesine karışan o derin düdük çaldığında, elindeki ağır bavulu yere bırakıp ceketinin cebindeki son sigarayı çıkardı. Hayatın acı eşiğinden sıyrılarak kendi içine doğru uzandığı o ince hat üzerinde, yıllardır taşıdığı yüklerin ne kadar yersiz olduğunu anladı. "Elimden gelen bu kadar, kusura bakmayın," diye fısıldadı kendi kendine; omuzlarındaki bütün o görünmez fazlalıkları, kimseye hesap vermeden denizin serin sularına bırakıverdi. Şimdi, uzaklaşan vapurun ardından denizin ortasında kalan o sessizlikte, göğsünün sol yanındaki sızıyı yokladı. Rüzgar saçlarını dağıtırken, kentin gürültüsü içinde kaybolmaya yüz tutmuş o tek soruyu boşluğa bıraktı: Tam o an, acaba o da duydu mu bu sesi? Kendini benim hatıramda buldu mu hiç? Rica etsem…
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!