“Soğuk yeşil bir renk taşıyor
Et ve tırnaktan...”
Yüksek nem, zifiri ve mutlak
karanlık...
Ateş böcekleri tutuşturuyor
dünyamı.
Yaklaşıyorum o kimsesiz ışığa,
İncitmekten korkarak açıyorum
avucumu.
Yumuyorum parmaklarımı hafifçe;
Soğuk, yeşil bir sızı taşmada
Et ve tırnak arasından.
Yoluma fener olsun çırpınışı...
Bir eşin çağrısı mı bu parlama,
Yoksa saklanan bir korkunun çığlığı
mı?
Açıyorum elimi, bırakıyorum geceye;
Bu aydınlık bana bir ömür yeter.
Ağustos, zihni zorlayan çılgın bir ay,
Yazın sarhoşlar düşüyor bu
mevsimde yola...
Ya da yolunu kaybedip ışık
arayanlar...
Sönme ateş böceğim,
Özgürce rehber ol karanlığıma.
Kayıt Tarihi : 20.10.2026 13:44:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Gecenin sessizliğinde kendi kendine fısıldadı: "Eşini mi arıyorsun küçük dostum, yoksa karanlıktan korkup çığlık mı atıyorsun?"
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!