Sessiz Sofra Şiiri - Özcan İşler 2

Gece, masaya oturmuş
kendi gölgesiyle konuşuyor.
Bir yanda soğuyan çay,
öte yanda yarım kalmış ekmek.

Duvarlar fısıldıyor eski yalanları,
pencere dışarıdaki rüzgârı içeri alıyor.
Kimse gelmeyecek bu gece,
kimse sormayacak
“Nasılsın?” diye.

Yine de sofra kurulmuş:
Biraz yalnızlık,
biraz hatıra,
biraz da yarınlara kalan umut kırıntısı.

Kaşık sessizce titriyor elimde.
Belki de en tok olan,
en aç olanın
kendi içindeki boşluğu.

Ve gece, usulca gülümsüyor:
“Ye,” diyor,
“bugün de doymadın ya…”

Özcan İşler