SEN SEV YETER
Bir gece bütün yıldızlar çekilirse göğümden,
ay, karanlığın koynunda unutursa yüzünü,
rüzgâr uğramazsa pencereme,
kuşlar göç ederken adımı düşürürlerse kanatlarından,
hiç kimse sevmesin
sen sev Yeter
Öyle büyük sözlerle,
göğü yerinden oynatan yeminlerle değil
bir sabah uykunun en derin yerinden
sesimi tanıyacak kadar,
bir akşam bütün yollar sana çıktığında
dönüp beni arayacak kadar sev.
Bilirsin,
kadınlar bir ömür
kendi yaralarını kendi saçlarıyla örter.
Gözlerinin kıyısında biriken tuzu
deniz sanır gelenler.
Kimse bilmesede
o denizin dibinde kaç geminin
parçalandığını
Son limanım ol sen sev yeter.
Yorulduğumda alnımı yaslayacağım
bir dağ ol demiyorum,
Dağların da başında fırtınalar kopar.
köklerimin ürkmeden tutunacağı bir avuç toprak ol
Sen sev yeter
Senden önce de sabahlar oldu,
güneş doğdu, ekmek pişti,
çocuklar büyüdü, mevsimler değişti.
Bir kadın kendi gölgesini omzuna alıp
nice uzun yollardan geçti.
Karanlık kuyuların duvarlarına
mavi çiçekler çizdi,
susuzluğun ortasında
kendi gözyaşıyla bir bahçe yetiştirdi.
Şimdi,
ilk defa senin ellerinde
dinlendirmek istiyorsa yaralarını,
yorgunluğunu almasan da olur sen sev yeter
Ne tuhaf değil mi
insan bir ömür dimdik durur da
bir tek kişinin geciken sesinde
dizlerinin bağı çözülür.
Saatler ilerler,
gece yastığının altına saklar bütün yolları.
Bir telefonun suskunluğunda
koca bir şehir sağırlaşır.
Oysa uzaklardan adımı söylesen yeter
Sesin gelince içimde bütün lambalar yanıyor
Kimse sevmesin sen sev yeter
Böyle bir şeydir işte
sana duyduğum özlem.
Biraz çocukluğumun yarım kalmış ninnisi,
biraz gençliğimin çalınmış baharı,
biraz da ömrümün sonbaharında
gecikmiş bir leyleğin
bacama bıraktığı sevda.
Sakın yanlış anlama,
kimsesizliğimden seçmedim seni.
Kalabalıkların içinden geçtim,
nice kapıyı kendi ellerimle kapattım.
Yalnızlığıma sofra kurmayı,
tek kişilik bir evde
iki kişilik umutlar taşımamayı öğrendim.
Sonra sen geldin.
Bir bakışınla
yıllardır kilitli duran bir mevsimin
paslı sürgüsü açıldı.
İçimde unutulmuş bir kız çocuğu
saçlarına kırmızı kurdeleler bağladı.
Yaşını başını unutmuş bir kadın
yeniden aynalara gülümsedi.
Şimdi korkum
sensiz yaşayamamak değil sevgili
Korkum,
bir gün senin de
herkes gibi sevmeyi ertelemen.
Bir gün sesimin
gününün kalabalığında kaybolması,
bir gün özleminin
bana ayıracak bir vakit bulamaması.
Bilirsin,
beklemek de bir ibadete benzer
İnsan sevdiğinin yoluna
gözlerinden seccade serer.
Her akşam bir başka sabırla eğilir,
her sabah biraz daha eksilmiş kalkar.
Yine de senden
ömrünü avuçlarıma bırakmanı istemiyorum.
Yalnızca
kalbinin bir köşesinde
bana ait küçük bir pencere olsun.
Ne zaman dünya seni yorsa
o pencereye gel,
içeride bir kadın
adını incitmeden saklıyor
Ve bir gün
bütün güzelliğim solarsa,
saçlarımın arasında kış çoğalır,
ellerimin üstüne yıllar
ince ince kar yağdırırsa,
gözlerimde ilk gördüğün ışığı
aramaktan vazgeçme.
Bir zamanlar nasıl sevdiğini değil,
o gün nasıl sevdiğini söyle bana.
Zira sevgili,
geçmiş zamanla çekilen bir sevda
bugünün üşüyen kalbini ısıtmıyor.
Bir gün bütün dünya
adımı unutabilir.
Aynalar yüzümü tanımayabilir.
Bahar başka bahçelere uğrayabilir.
Ömrümün son kuşu da
göğsümden kanatlanıp gidebilir.
O gün
bir tek sen kal yanımda.
Ve olur da bir gece
sesim sana ulaşmazsa,
bil ki bütün sevgimi alıp gitmiş değilim.
Yalnızca çok beklemekten yorulmuş,
başımı kendi omzuma yaslamışım.
Gel,
bir kere de sen bul beni.
Hiç kimse aramasa da
sen ara.
Hiç kimse anlamasa da
sen anla.
Hiç kimse kalmasa da
sen kal.
Hiç kimse sevmese
sen sev yeter
Öyle sev ki sevgili,
bir daha hiçbir gece
bu cümleyi söylemek zorunda kalmayayım.
Azra Nimet Öner
öyle bir merakki
ölümümden bir ay sonra
bir güncük yaşamak
ve
dostu düşmanı


Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta