Ana içeriğe atla

Sen Sev Yeter Şiiri - Nimet Öner

Antoloji.com mobil uygulaması Şiirler, şairler, mesajlarınız ve gruplarınız telefonunuzda. iPhone ve Android için ücretsiz. Uygulamayı İndirİndir
Nimet Öner
604

ŞİİR


89

TAKİPÇİ

Sen Sev Yeter

SEN SEV YETER Bir gece bütün yıldızlar çekilirse göğümden, ay, karanlığın koynunda unutursa yüzünü, rüzgâr uğramazsa pencereme, kuşlar göç ederken adımı düşürürlerse kanatlarından, hiç kimse sevmesin sen sev Yeter Öyle büyük sözlerle, göğü yerinden oynatan yeminlerle değil bir sabah uykunun en derin yerinden sesimi tanıyacak kadar, bir akşam bütün yollar sana çıktığında dönüp beni arayacak kadar sev. Bilirsin, kadınlar bir ömür kendi yaralarını kendi saçlarıyla örter. Gözlerinin kıyısında biriken tuzu deniz sanır gelenler. Kimse bilmesede o denizin dibinde kaç geminin parçalandığını Son limanım ol sen sev yeter. Yorulduğumda alnımı yaslayacağım bir dağ ol demiyorum, Dağların da başında fırtınalar kopar. köklerimin ürkmeden tutunacağı bir avuç toprak ol Sen sev yeter Senden önce de sabahlar oldu, güneş doğdu, ekmek pişti, çocuklar büyüdü, mevsimler değişti. Bir kadın kendi gölgesini omzuna alıp nice uzun yollardan geçti. Karanlık kuyuların duvarlarına mavi çiçekler çizdi, susuzluğun ortasında kendi gözyaşıyla bir bahçe yetiştirdi. Şimdi, ilk defa senin ellerinde dinlendirmek istiyorsa yaralarını, yorgunluğunu almasan da olur sen sev yeter Ne tuhaf değil mi insan bir ömür dimdik durur da bir tek kişinin geciken sesinde dizlerinin bağı çözülür. Saatler ilerler, gece yastığının altına saklar bütün yolları. Bir telefonun suskunluğunda koca bir şehir sağırlaşır. Oysa uzaklardan adımı söylesen yeter Sesin gelince içimde bütün lambalar yanıyor Kimse sevmesin sen sev yeter Böyle bir şeydir işte sana duyduğum özlem. Biraz çocukluğumun yarım kalmış ninnisi, biraz gençliğimin çalınmış baharı, biraz da ömrümün sonbaharında gecikmiş bir leyleğin bacama bıraktığı sevda. Sakın yanlış anlama, kimsesizliğimden seçmedim seni. Kalabalıkların içinden geçtim, nice kapıyı kendi ellerimle kapattım. Yalnızlığıma sofra kurmayı, tek kişilik bir evde iki kişilik umutlar taşımamayı öğrendim. Sonra sen geldin. Bir bakışınla yıllardır kilitli duran bir mevsimin paslı sürgüsü açıldı. İçimde unutulmuş bir kız çocuğu saçlarına kırmızı kurdeleler bağladı. Yaşını başını unutmuş bir kadın yeniden aynalara gülümsedi. Şimdi korkum sensiz yaşayamamak değil sevgili Korkum, bir gün senin de herkes gibi sevmeyi ertelemen. Bir gün sesimin gününün kalabalığında kaybolması, bir gün özleminin bana ayıracak bir vakit bulamaması. Bilirsin, beklemek de bir ibadete benzer İnsan sevdiğinin yoluna gözlerinden seccade serer. Her akşam bir başka sabırla eğilir, her sabah biraz daha eksilmiş kalkar. Yine de senden ömrünü avuçlarıma bırakmanı istemiyorum. Yalnızca kalbinin bir köşesinde bana ait küçük bir pencere olsun. Ne zaman dünya seni yorsa o pencereye gel, içeride bir kadın adını incitmeden saklıyor Ve bir gün bütün güzelliğim solarsa, saçlarımın arasında kış çoğalır, ellerimin üstüne yıllar ince ince kar yağdırırsa, gözlerimde ilk gördüğün ışığı aramaktan vazgeçme. Bir zamanlar nasıl sevdiğini değil, o gün nasıl sevdiğini söyle bana. Zira sevgili, geçmiş zamanla çekilen bir sevda bugünün üşüyen kalbini ısıtmıyor. Bir gün bütün dünya adımı unutabilir. Aynalar yüzümü tanımayabilir. Bahar başka bahçelere uğrayabilir. Ömrümün son kuşu da göğsümden kanatlanıp gidebilir. O gün bir tek sen kal yanımda. Ve olur da bir gece sesim sana ulaşmazsa, bil ki bütün sevgimi alıp gitmiş değilim. Yalnızca çok beklemekten yorulmuş, başımı kendi omzuma yaslamışım. Gel, bir kere de sen bul beni. Hiç kimse aramasa da sen ara. Hiç kimse anlamasa da sen anla. Hiç kimse kalmasa da sen kal. Hiç kimse sevmese sen sev yeter Öyle sev ki sevgili, bir daha hiçbir gece bu cümleyi söylemek zorunda kalmayayım. Azra Nimet Öner

Nimet Öner
Kayıt Tarihi : 22.11.2026 01:38:00
Yıldız Yıldız Yıldız Yıldız Yıldız Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!