Selçuk Akyüz Şiirleri - Şair Selçuk Akyüz

Sen yokken,
Gözlerin gözlerime bakmazken,
Şu ocak misali sımsıcak gözlerin yüreğime akmazken;
Kışımda,
Zemherimde donmuştu zaman..!

Zaman içinde bir zaman,
İki insan varmış;
Birbirinden ayrı,
Apayrı iki insan…
Biri zayıf,
Biri şişman…

Bir acı,
Bir yakıcı suya girdi büyük adam...
Ve aylar, yıllar sonra eridi...
O eridi,
Yitip gitti belki ama;
Tatlandı,

İstikametsizdir kaptansız gemi,
Rüzgâr ne yana esse
Veya dalgalar ne yana sürse;
O yana gider...

Tıpkı kaptansız gemiye benzer davasız insan...

Havadaki kar taneleri gibi olsa insanlar,
Birbirine dokunmasa...
Yerdeki kar taneleri gibi olsa insanlar,
Birbirinden ayrılmasa...

(Van. Nisan 2010)

Eridi,
Eriyip tükendi ruh yağlarım;
Ateşten, kıpkızıl közden yokuşta..!
Kaslıyım,
Güçlüyüm
Ve hızlıyım şimdi;

Elendi, ayet ile;
Sünnet, Muhammet ile...
Ayıklandı hepten yürek taşları...
Yaşıyor iman
Ve muhabbet ile...

Tekrar tekrar kesildi kertenkelenin kuyruğu;
Olmadı,
Tekrar tekrar uzadı kuyruk…
Bırakılsa kuyruğu,
Kellesi vurulsa;
Ne kelle kalır ortada,

Günbegün,
Anbean demleniyor karanlığım..!

Yeter artık, yeter..!
Ne bu inat, bu gurur..!
Dön artık, bekletme karanlığımı..!

Yapma...
Gurur yapıp, daha fazla sıkma dudaklarını;
Sıkma boşuna..!

Varsın yol vermesin sıkılı dudakların;
Varsın bir set olup,