Selahattin Yetgin Şiirleri - Şair Selaha ...

Sözcüklerin doyumsuz fırtınasında saf ve yalındır yolculuk
Bir şimal rüzgârı eser uzaklardan, savrulur sevdanın külleri
Ölümsüz bir şarkı, bitimsiz bir hikâye gibi aşar kilometreleri
Sarıp sarmalar iki sonbahar kelebeğini efsane bir sonsuzluk…

Seni bana bağlayan gizem bağlarıyla bağlandım yüreğine. Açmayan umutlarım vardı gönül bahçemde. Çölümdeki kaktüsler susuz, yüreğimdeki ay’lar ışıksız, gönlümdeki yıldızlar dargındı gecelere seni tanımadan önce. Sözcüklerinin doyumsuz fırtınasında saf ve yalın bir yolculukla ülkene uçtum, bir şimal rüzgârıyla nehirlerine daldım ve ölümsüz sevda külleriyle ruhuna doldum.

'Hangi deniz, hangi mavi aradığın,
Okyanuslar aşılırmı, sor yüreğine! ..
Koy yastığa başını, tut nefesini,
Sonra, bir daha bak, bak gözlerime..'

İki yüzlü, iğrenç ütopyasında yaşamın, sana en sağlam yontuyu bulmak isterken geçmişin derinliklerinden, ellerinin yörüngesiyle ulaşmışım bugünlere. Sırtımda taşıdığım bunca sevdanın kahır ezgilerinde yıllarca seni düşürmeden dilimden, yürümüşüm zamanın dikey limitlerine.

Asi bir dalga köpüğü göğsümüzde
ayrılıklar ekerken sancıyı
Sır vermiyor dar geçitler
dargın suskular körükler oldu acıyı

Bir sevda balıydı ihtirasla dudağıma sürdüğün,
Zıpkın duruşlarım alev oldu, patladı her yerinden
Yitirdim aklımı, sevmelere durdum seni yeniden
Kutsal bir yaş oldun, aktın nehirler gibi gözlerimden

Gökyüzüne asırlardır savrulan nice sevdaların küllerinden doğarak bugünlere ulaştık biz. Leyla ile Mecnun'un yüce sevdasını içimizde yaşatarak efsaneye dönüştük. Aynı kalıpta biçimlendik, aynı küplerde dinlendik ve aynı lâbirentlerden geçerek birbirimizi bulduk. Acımızın ovalarından nice hasatlar verdik, nice nice sevdalara rehber olduk ve bu ölümsüz sevdayı yaşatarak bir olmazı gerçekleştirdik.

Mavi bulutlara yeşil bir renk cümbüşü çizdik
Beden diliyle konuştuk, gecelerce seviştik.
Bütün kaygıların ötesinde olduk, yorulduk
Göğsümüzdeki ateşle bu okyanusları aşamadık.

Sen de yanıyorsun sessiz sevişmelerimizin en koyusunda. Susuyorsun ve ansızın konuşuyorsun binlerce bilmeceyle. Dışarıda mağrur bir gece, gizemli bir dünya varken bir köşede beni düşünüyorsun kimbilir. Asıl serüven ben seni sevince başladı gül dudaklım, çünkü elektriğini aldığım en muhteşem bedendi seninkisi.

Dudağımın ucundaki ışıklar bir martının uçuşuyla bulsun seni
Yokluğunda hiç koklayamadığım çiçeğin gizemi bölsün düşlerimi.
Bıraksam açacaksın biliyorum sevinçlerime, yüreğimi ağrıtan göğsünü.
Çünkü, senin yüreğinde her şey mavi, şubat bile üşütemez düşüncelerimi.

Gözlerin alevli ve terli bir gömlek gibi tutuşuyor sırtımda. Yeryüzünü teninin rengine boyayıp en güzel sözcüklerden adını işler gibi sürgün bir kalp ülkesinde kalemimle seni arıyorum. Çocukluğumdan arta kalan bir masal ülkesinde, sırrı hiç dökülmemiş aynalarda ararken ben seni, denizlerimin korsan dalgalarından kıyıya düşmüş olağanüstü güzelliğini arıyorum. Bir yanım uçurum, diğer yanım sessizliğin yankısını sunarken bana, ürkek ve ezberci sözcüklerle aşkını haykırıyorum.

Milyonlarca fotoğraf karesinde hep aynı gözyaşı
Bir yer bulup kendime, iliştim o dramın yüreğine
Ölüm, yıkık köprü ve delirmiş kanlı bir kanyondu
Şurada öylece uyuyor, elleri yüzleri kirli adamlar
Ne içimdeki eriyik, hangi yangının külü içimi üşüten!

O yorgun ırmağın kıyısında
Özlemli dönüşler getirir sular
Vakitsiz algılar yayılır usumuza
Ellerimizde güneş üşür
Bir yel yapışır dudağımıza…

Sevginin has bahçelerinden geçerek bir ışık seliyle ulaştı merhaban ömrüme
En aşılmaz yolları aşarak el salladık sevda bahçelerinden yıllarca sevgimize
Lekesiz bir mutluluk serenadıydı aşk, mağrur bir edayla gülümsedik birbirimize
Açıldı kapıları yorgun gönlümüzün, üşüyor gölgemiz şimdi yokluğunun sahilinde

Uzun menzilli ömrün kısacık nefeslenişlerinde bir sevinin gönül arkadaşı olurum seni düşündükçe gövdemin mor boyalı hücrelerinde. Bin yıllık bir düşünüşün sarı sayfalarında kendimi arar, aşkın ve yaşamın muradını boyarım sevginin duvarlarına. Hüzün kırık bir yorgunluğun iç ağrısıdır, kendi imparatorluğumuzun isyanlı aynalarında gönlümüzün yara berelerini görmek ister, vesikasız aldanışların karelerinde yalnızlığıma gülümseriz. Ve biz, en çok da kendimize sarılışların o sıkılı yumruklarını bunun için kimselere göstermez, bunun için göğsümüzdeki serçelerle ömür süreriz.

Kaç gündür, umutlarımın ininde,
Tanesiz buğdaylar gibi sarardım
Büküldüm ben, ayrılık esintisinden,
Sevinçlerimi, öfkelerimle harmanladım.

Sıcacık yüreğinin tedirginliğinde,