Selahattin Yetgin Şiirleri - Şair Selaha ...

Kirlenmiş ayıpları saklıyor koynunda güneş
Göçmen yalnızlıklar sürüyor insanlar düşe
Bağrımda eski bir aşk sızısı asil yalnızlığım
Alınyazıma rüzgâr çarparak suya düşüyor

En büyük öfkeler tetiktedir ozan göğsümde

Yanık sesli Eylül’ün saçlarına asardık masalları
Ellerimizde bir tutam yalnızlık olurdu an
İç sesimizin şarkıları çalardı eskimiş radyolarda
Adımızı savurur iken uzaklara hazan
Umarsız bir çocuktu oysa seninle yalnızlığım
Zeytin bakışlarınla boyardım bütün kâinatı

Dizlerimin üzerinde kıskanç bir yosma
Kemiklerimden aydınlık iniltisi iniyor

Gecenin parmaklarını sıkıyor sessizlik
İçime gülüşlerinin dalgaları çarpıyor
Hüznün sırça saraylarında buluşarak
Alışkanlıklar sunuyoruz gözlerimize

Su titrerdi, toprağa değince yarık dudaklarımız
Ötesindeydim ırmakların çoğul çağlamasının

Gölgeler titriyor duvarlarda
Ağıtlar yakılıyor onlarca cana

Çığlıkla restleşti kadın
İçinin yabanıl edasına aldırmadan
Gözlerindeki utangaç gülüşlerle aşka kırıttı
Ruhunun izbelerinde soyundu utangaç
Derin bir boşluk oldu an
Yuvarlandılar sırılsıklam…

Sonsuz bir karanlığın berelenmiş saklılarında seni aradım
Sorgulu günlerin kavuşmasız mevsimlerinde hep yandım

Kendi içine sönen ışıkların sükûtu usumda
Sevgisizliğin kol gezdiği upuzun çöllerde
Kalaysız bir çanak gibi insani itilmişliğim
Dinlesene yüreğimin ölümle olan valsını
Ben yıkılan aşk kulelerinin gölgesindeyim

Sevgilerin kucağında büyürken aşkımız,
Umulmadık nice düşlere hasret kaldık
Ufuklarda ışık gözledik yorgun, umutsuz,
Oturup dertleşemedik sevgili gibi seninle.

Bedenimizdeki ihtirasların deli tufanlarında,