Sami Gökay Şiirleri - Şair Sami Gökay

Yarın olur da ben, olur muyum bilmem
Bir güneş doğar da, görür müyüm bilmem
Güller açar da ben, koklar mıyım bilmem
Karanlıkta kaldı, düşlerim benim

Düşlerim boş kaldı, sensizlikte yalnız

İnsan ne de olsa geçmişi özler,
Yetersiz kalır bazen sözler.
Zaman zaman dolar da gözler;
Sen köyünü özlemişsin, köylü kızı.

Ne zaman aklına gelse geçmişin,

Bir güneşin doğuşu gibi
Işık saçar çevresine bu güzel;
Öyle temiz, öyle masum ki —
Bilemedim, küsmüş bu güzel.

Bir öğle güneşi vurmuş yüzlere,

Leyla olup mecnunu ararsan
Eski bir viranede bul beni
Yalnız kalıp hayal kurarsan
Lal oldu dilim bülbüle sor beni

Ağlayıp gözyaşı dökersen eğer

Sıradan biriydim ben bir zaman,
Leyla’yı görünce Mecnun’a dönüştüm,
Ak düştü saçlarıma, çöllere düştüm,
Eyledin beni harap pirlere dönüştüm.

Mecnun edip beni gezdirdin çöllerde,

Neyleyim ben malı mülkü,
Evlat hayırsız olduktan sonra.
Neyleyim ben bahçeyi, gülü,
Hazan vurduktan sonra.

Neyleyim ben aşkı, sevdayı,

Gözümle gördüğüm günde,
Gözyaşımı kimler sile?
Zulüm mü bu mahzun kula,
Senden bana hayır gelmez.

Yoruldum çıktığım yolda,

Ruhumda kopan fırtınalarda savrulan umutlar,
İçinde sen varsın, düşmenden korkarım.
Tutmak için ellerim yetişmiyor, mevsim sonbahar,
Dalından düşen yaprak savrulup gider de, Leyla…

Yüreğimde dirilen sen, gelmiş ilkbahar.

Gecenin koynunda sensizliğe sarıldım ben,
Yıldızlar bile küsmüş, sanki sönmüş gökten.
Bir nefesin eksik, üşüyor gönlüm senden,
Rüzgâr bile adını fısıldıyor içimden.

Yollar uzar, bitmez, her adımda sen varsın,

Su gibi berrak, öyle bir güzeldir
Sohbeti bal gibi; kişiye özeldir
Erişilmez gibi durur, kalbi güzeldir
Akıl koymadı bende, öyle güzel

Mavi gökyüzü gibi sanki üstümde,