Salim Erben Şiirleri - Şair Salim Erben

Oysa
Elimi uzatsam tutacak gibiyim
Gökyüzünü yırtarak geçenleri
Ey Akdağının Karlı tepesi
Akça kışlanın düğmelisi
Davulsuz zurnasız halaysız

Uzayıp gider o derin vadi,
Söğütcük derlerdi, cennetin yâdı.
Damağımda kalmış ekmeğin tadı,
Hem yayla olurdu hem ekin yeri.

Yanmaz ocakların bacasından çıkmaz dumanı
Kalmamış hırsızların da yok olmuş dini imanı
Seceresini okur mezar taşlarına köyün imamı
Bulut olup yağmurmu dökseydik sana köyüm

Ayşen fatman değil beni ağlatan
Gurbet elde ölürsem ona yanarım
Gurbet el oldu gayrı bana vatan
Memleketi görmezsem ona yanarım

Kimler geldi kimler geçti âlemden,
Gelenler kalmadı, giden dönmedi.
Bıraktılar bir köz, ocak sönmedi,
Ateşi devraldı bu duru nesil.

Ne makama kandı ne de altına,

Ne fabrikası kaldı artık, ne de benzeri var,
Onlar şeref hırkasını, ta o günden giydiler.
Üstlerinden geçse de dozerler, boranlar, karlar,
Eğilmediler dünyaya, hep "nasip" dediler.

Topladın ne varsa, bitti hikâye,
Kapıda bekleyen bir soğuk rüzgâr.
Yükledin ömrüme sonsuz bir gaye;
Bu solgun çiçekten kalan bahane.

Zamanın durduğu bir yerde
Dilenen düşler kurmuyorum
Gözleri gözlerimde
Uzun uzun bakışıyoruz
Bir şeyler anlatıyor

Gönül verdim harlara, tutuştum alev gibi,
Öyle bir yangın ki bu, yıktı geçti kalbimi.
Kavurdu her zerremi, kül eyledi sevdanın,
Yine de sitem etmem, feryadı yok bu canın.

[Nakarat]

Güz yeli dokundu yeşil dallara,
Savruldu umutlar garip yollara.
Bakıp da maziye geçen yıllara,
İç çeker garipler, boyun büker.

Kuyular derindir, suları soğuk,