Yankı Şiiri - Özge Özgen

sesimin yankılandığı duvarlar
bırakıyorum geceye
nereye baksam kirli bir elbise

kaç kez inandıysam bu yaraya
o kadar yıkadım kendimi
kaç kez sanmanın içinde bulduysam gözlerimi
o kadar kayboldum o çıkmazda
ve yenildim zamana

yağmura yakalandığım o günün resmini
avuçlarıma aldığımda
çok su kaybetti gözlerim

yüzümün lekeli yanlarından
bu korkuyu çekip çıkarmak istedim
günlerce dikenli bir şiiri batırdım
durdum etime
yine de öfkem bitmedi

ben böyle değildim aslında
inanmak ve sanmak
arasında o yaban çelişkiyle
körelmek
ve içten içe
yenilmek zamanın çizgisine
nasıl bir ölme biçimidir, bilmezsin sen

bir daha o günü verseler
bana,
böyle gürül gürül akan bir nehir gibi
sevmezdim seni.