Sadık Kocabaş Şiirleri - Şair Sadık Kocabaş

İyi bak gözlerime;
İnsanı görünce tanıyamazsın.
Üzerindeki elbise, kolundaki saat, ayağındaki ayakkabı;
Bol gelir kimi bedene, kıyafeti aldatır kimilerini.

Baharın biter de kışın gelince,
Gölgen bile bıkar, kaçarlar senden.
Yüzünün gülleri solup ölünce,
Dost dediğin bakar, kaçarlar senden.

İnsanların akın akın koştuğu
Antalya’dan
Bedeni bırakıp kaçıyorum
Turhal’a
Ruhumu saran o demir prangadan
Sıyrılamadım, yakalandım kaç defa

🖤 Kaderim ve Yaram

Karaymış bahtım kara,
Yüreğimde açma yara.
Elinizden gidersem,
Dizlerine vura vura,

KADİM TURHAL
Kadim Turhal derler, sinesinde sır,
Betonun hükmüyle büküldü asır.
Mimarın cetveli ruha bir kusur,
Taşın feryadını duyan kalmadı.

Halin itten beter, meşrebin bulanık,
Seni adam sayıp, sıraya yazmam!
Yüzün kömür karası, gözün uyanık,
Cihanı verseler, adamdan saymam!

KADINA YAN BAKTIRMAM
Bire utanmazlar, bire arlanmazlar
Hepinizi önüme katarım şimdi
Bakmayın miskin miskin oturduğuma
Alayınıza KESS naarası attırman bana!

Hane haraba döner, ocak sönünce,
Mutfakta tıkırtı, ses yetim kalır.
Gülün rengi solar, kadın gidince,
Saksıda sarıkız, yas yetim kalır.

Perde küser cama, dökülür pullar,

ŞİİR KADINIM:
Gönül sarayımda sultan eyledim,
Aşkın şerbetini sende meyledim,
Sırrımı sadece sana söyledim,
Ruhumun içindeki şiir kadınım.

Kağıtsız Kelam
Sessiz bir feryat yükselir derinden,
Kelimeler kopup gelir yerinden.
Duygular süzülür gönül selinden,
Kağıda dökülen sızıyım bugün.