Dedi ki:
Yol göründü ufukta,
göğün solgun kapıları aralanırken
rüzgâr eski bir yolcunun adını mırıldanıyor.
Toprağın derin belleğinde
yürüyen herkesin ayak izi saklıdır;
Toprak yollarda sürüklenir ayaklar,
Çatlamış ellerde bir ekmek, bir umut,
Dizler yorgun, yürek paramparça,
Yağmur damlaları tenimde, soğuk bir dokunuş.
Tahta bavulum, yıpranmış kumaşlarla dolu,
Yüce dağlar gibi durur insanın özü,
Ne fırtına söker onu, ne de kara kış.
Kökleri derinlere inmiş, sağlam, güçlü,
Gözlerinde kararlılık, yüreğinde ışık.
Her adımda zorluk, her nefeste çile var,
Yüksek dağların gölgesinde,
Karanlık, bir çığlık gibi yankılanır,
Her rüzgar, bir özlemi taşır,
Köylerin derin sessizliğinde,
Yürekler kırık dökük,
Bir zamanlar özgürce koşan çocuklar,
Bir damla umut sakla kalbinde,
Gün gelir, çölde vaha olur.
Küçük bir tebessüm ek kendine,
Birinin karanlığında meşale olur.
Her düşüş, yeni bir kalkışın şarkısıdır,
Bir bahar akşamı, serin rüzgarlar estikçe,
Gökyüzü masmavi, güneş yavaşça süzülürken,
Yüreğimdeki derin hüzün, bulutların peşinde,
Sana dair her anı, hatıralar arasında saklı.
Yüzümdeki gülümseme, ardında kaybolan gözyaşları,
Gecenin koynunda bir uğultu,
Gözyaşı damlası gibi ağır,
Uzanır koca bir boşluğa,
Göğsümde yankılanır sönmeyen ateş,
Sonsuz bir yolculuk başlar,
Dağları aşan, denizleri yutan,
Zamanın çölünde kaybolmuş izler,
Döngüler içinde kıvrılıyor düşünceler;
Sonsuz kumlar gibi sarmalıyor dört bir yanımı,
Her anı bir ayna, yansıyan yalnızlıklarım.
Gözlerimdeki gölgeler, geçmişin yankıları,
Duvarda asılı bir saat gibi,
tik tak seslerinde eskiyen ömrüm,
bir mahzenin karanlığına kilitli,
paslı bir anahtarı bekliyor.
Gözlerim, rüzgârda savrulan bir yaprak,
Eski bir radyonun sesi yankılanır akşamüstü sokaklarında,
Gecenin içinden usulca sızan bir masaldır hatırladıklarımız,
Büyüklerin sesiyle küçüklerin düşleri sarılır,
Rüzgâr her zaman esmezdi ama,
Bir serçenin kanadında başka bir şehre taşınırdı umut.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!