Bir zincir vurmuşlar akla, düşmüş kavgaya,
Gözler bağlı, yollar hep aynı tuzağa.
Kader mi derler buna, yoksa bir düzen mi?
Sorma dost, cevapsız kalır her nehir, her deniz gibi.
Elini uzatsan karanlık tutar seni,
Bir zamanlar geceden süzülen zülf-i yare değmişti kalbim,
Düşler derin kuyularda yankı bulan feryat gibiydi,
Her söz bükülmüş bir baharın koynunda uyuyordu,
Ve mehtap, kaybolan gölgeleriyle sevdaları süslerdi.
Dudaklarda bir ayaz, bir efsun dolanırdı;
Ben seni
Yandığı yerden sevdim,
Dili yasaklanmış bir ninniden,
Dudakları mühürlü bir anadan öğrendim sevmeyi...
Sen türküye ağlarken ben
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!