Ruhum Sen Kokar Şiiri - Gökhan Öztosun

Ruhum sen kokar belki,
Bir yağmur sonrası toprağın duası gibi.
Adını ansam, içimde bir gül açar,
Sussam, bütün sessizlikler seni söyler.

Öyle sarılmalara denk düşer ki yüreğimiz,
Ne zaman ne mekân kalır aramızda.
Bir “gel” deyişin yeter,
Ömrüm bütün gurbetlerini bırakır kapında.

Ruhum sen kokar şimdi…
Gece, yıldızlarını sana emanet etmiş gibi.
Ellerim boş değil aslında;
Avuçlarımda bekleyiş, gözlerimde sen varsın.

Sevmek dedikleri buysa,
Ben çoktan ismimi senden yana unuttum.
aşk, bazen kavuşmak değil,
Bir ömür aynı duayı iki kalpte taşımaktır.

Ve bil ki…
Ben seni çiçek diye sevmedim;
Mevsimler geçince solasın diye değil.
Ben seni, secdeye varan bir kalbin
“Amin” deyişindeki huzur gibi sevdim.

Bir gün vakit, kaderin kapısını çalarsa,
İlk cümlem şu olsun isterim:
“Ruhum senden geçmedi;
Çünkü ruhum, en çok sen koktu.”