İfrak vaktiydi;
gölgesini sırtında taşıyan bir münzevi gibi
sükûtun avlusuna bıraktım muhtevamı.
Bir lâhza,
külün bile hatırladığı yangın oldun.
Tenime değil,
içimde sürgün edilen mânâya değdi adımların.
Ben,
kendi yokluğuna secde eden bir harf iken;
sen, okunmamış bir âyetin
sus payıydın.
Kayıt Tarihi : 20.07.2026 16:51:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!