Leyla’m Şiiri - Gökhan Öztosun

Sensiz her şey renksiz bana,
Her yer karanlık, Leyla’m.
Sen odama gün doğmadan sızan ışık,
Sen bittiği dediğim yerde başlayanım’sın,
Sen Leyla’sın…

Cümlesi aşktan geçen bir nehir deryası,
Susayarak çatlamış aşkın dudakları,
Sen benim güzel Azizem,
Kanatlarında süzüldüğüm bir güvercin,
Yalnızlığımı paylaştığımsın, Leyla…

Gecenin koynunda saklı son yıldızım,
Kayıp düşlerimin yolunu aydınlatanım,
Her ayrılıkta adını içime işlediğim,
Her kavuşmada yeniden doğduğum,
Sen benim en sessiz duam’sın, Leyla…

Rüzgârın unuttuğu şarkıları sen söylersin,
Kuruyan dallarıma bahar diye dokunursun,
Kalbimin en derin kıyısında demirleyen,
Gitse de benden hiç gitmeyen,
Sen özlemin ta kendisisin, Leyla…

Bir ömür sürse de bu bekleyiş,
Adını taşırım vakitlerin omzunda,
Çünkü sen yalnız sevdiğim değil,
Kendimi bulduğum aynasın,
Sen benim en güzel hikâyemsin, Leyla…