Ramazan Boran Şiirleri - Şair Ramazan Boran

Gün batımlarımın doğu yakası
Boşlukta nevri dönmüş boşluğumun sepia'sı

Aymina

Tellerle çevrilmiş bir işgâlin eşiğindeydik

hangi tarihin muamması beddua etti taşlara
kifayetsiz suskuların kahrına karıştım
ölümün kardeşleriyle tanıştım
kederim bir çığlık gibi yapıştı duvarlara

...
dilimi kefenleyen bir türkünün derdindeyim
sevda denilen noktanın çetelesinde yırtık bir nakaratla dolaşıyorum
ölebildiğim kadar ölüyüm
göğsüm_

Bir Anka Kuşu Yalnızlığı

...!
Bir şiirlik an kadar uzaktın
An kadar içimde! ..

ufukta örgütlü bir kararma
içimde öz suları çekilmiş yaprak donanmaları
güvertesinde sere serpe
tabutlar dolusu bir gemidir şimdi içim

ölmek yaşamaksa gözlerinde

...
cübbesini giyinmiş
tarifsiz bir sokağın çıkmazını öykünen
ensemde gezgin

...
Mevsimler aralanıyor
Çekip giden an giibi yaralanıyor!
...

Yavaş yavaş çekilen kan gibi

ellerim boşlukta
gözlerimde senden kalma bir çiy tufanı
ölü boşluklara çığlıklar diken-
senden sonra öğrendiler
bu el'amanı
soluğumla çatışan bu harami dumanı

Bu bir yer altı senfonisidir

-
Gideceğin yer geldiğin yerdir
O yüzden korkma!
-

İmlâsı çiğnenmiş yeminlere boğumlu
Bol ağlamaklı yokuşlarda çatladı
Bembeyaz dudakların buğusu
...

Henüz ilk cinayetinin çetelesini tuttuğu zaman