Ramazan Boran Şiirleri - Şair Ramazan Boran

henüz çocuk çağında bir akşam
kendimi sana kursam
zamanı sütten kesmeden
ışığını mayalasam gözkapaklarıma

hayat_
çatal dilli iğnesiyle sınarken
bir ucunda süslü sözler
diğer ucunda iştahlı ağızlar
ölü taklidinde solucan soluğu

hesapsız gelen fırtına dinmiş
ama kar yağıyor korkusuyla nisanın aklına
kırağı çalmış yaslı çınarlara mı benzemiş memleketim
sanki baharı esirgenmiş gibi
şehre bir hazan kokusu sinmiş

I

kahrından yıllanan karanlığımın soy kütüğüne
işlenmiş ateş böceğidir senin adın
unutulmuş ülkemin tarihçesine tan gibi düşer

..
Hakir bir hüznün makâmında bu şehir yiğidim
Sevimsiz şarkılar hüzzama el veriyor
...

Sünepeler nâm'usla oyun oynuyorlar masada

_
hicret kuşlarının kanatlarında
uyumsuzluk modunda eylül türküleri
hava güneşli mi
güneşli
dudaklarımda karla karışık yağmur efekti

hangi tarihin muamması beddua etti taşlara
kifayetsiz suskuların kahrına karıştım
ölümün kardeşleriyle tanıştım
kederim bir çığlık gibi yapıştı duvarlara

Bu bir yer altı senfonisidir

-
Gideceğin yer geldiğin yerdir
O yüzden korkma!
-

...
dilimi kefenleyen bir türkünün derdindeyim
sevda denilen noktanın çetelesinde yırtık bir nakaratla dolaşıyorum
ölebildiğim kadar ölüyüm
göğsüm_

Ah benim derbeder köşemin muteber çiçeği
Bozkırın o nazlı kelebeği

Hangi gecelere şandı yıldızlı gülüşlerin
Ben şavkına minnetle serilen zifiri bir gölge iken