Ramazan Boran Şiirleri - Şair Ramazan Boran

Heybesinde saklı en tekil sızılarla,
Uzanıyordu ağır aksak
Çatık kaşlı vaktin omuzuna yaslanan gölgeler
Kirpik uçlarına mayalanan
Bulutlardan sağılan gözyaşları/yığınak

yedi oktav hu çeken bir derviş gibi
omuzlarıma yığıldı dünya
belli ki yeni bir tufana
mührünü çakacak sular

Ey bir aşktan daha fazlam
Soluma sanatım
Ey sokak sokak köşe bucak reddedilmiş sadakam
Nefesimin son limiti

hangi tarihin muamması beddua etti taşlara
kifayetsiz suskuların kahrına karıştım
ölümün kardeşleriyle tanıştım
kederim bir çığlık gibi yapıştı duvarlara

bilmem ki
hangi zamandı yitip gittiğim
yollar yabancı
şehirler dargın
hangi zamandı
yüzünden bir yol bulup da geri dönemediğim

Sazendenin
Tele rastgele vurduğu yerden incinir dünya
Yanlış çaldıkça kırılır saadet dedenin bel kemiği

Kırıldıkça mahreç yolu ziyândır doğrunun

yaşamak kontra
yaşamak ..
hak edilmiş bir günah kadar kara


ve biz hiçbir zaman

İmlâsı çiğnenmiş yeminlere boğumlu
Bol ağlamaklı yokuşlarda çatladı
Bembeyaz dudakların buğusu
...

Henüz ilk cinayetinin çetelesini tuttuğu zaman

Ne uzun sürmüş bir akşam
Ne sancısı geldiği vakit gün doğmasın
Sabah olmasın
Ne de kanatsız bir uçurum çiçeği açmasıın
Her seferinde şapkası düşecek kara gözlü kardan adamın
Kütleler göz göze gelip aşkla terlediği vakit

...
sancılıydı
henüz doğmadığı zamanlardı kırmızının
kederistan şehrine yine
hazanın vurduğu saatlerdeyim
payandası kırılıyor süvari bulutların