Ramazan Boran Şiirleri - Şair Ramazan Boran

Ah benim derbeder köşemin muteber çiçeği
Bozkırın o nazlı kelebeği

Hangi gecelere şandı yıldızlı gülüşlerin
Ben şavkına minnetle serilen zifiri bir gölge iken

...
Yıllar
Yokuş aşağı seğiren
kaç yıldızlı
kıdemli bir ihtiyar portresi çizmiş sanatkârımın elinden

_
Dalgın bir yanardağın aldatılan göğsüdür
Can çekirdeğinde bir kilitli düş ölüsüdür zaman _

Zaman_
Boynuna "vurun" sloganları atılan

gel
bir lahza eğil
dertli bir dal gibi derdinin peşine düş


uça bildiğin kadar uç hayatı

...
Mahşerin zembereği gıcırdıyor
vera hafız
Feleketlerin diline düşmüş nil gibiyiz

Anne zamanı yok

yerini yadırgayan bir yıldız gibi
düşersin içimden her akşam
kırışır yalnızlığım
başlar tazelere uzaklığım
geceye sarılacak kadar kötürüm
nefesini yarılayan kelebekler kadar kısa ömürlüyüm

...
zaman
sadesine
evcil bir kına yakmış saçlarından
şarâbi lakabı uyanık
suya muhalif yangın

...
ateşle kar arasına demir atan masalların
yoktur mesafesi!
an’dan gayri uzağa düş’müşüm
biraz gururdan
biraz da esrarından öte

ser'âzad makamında şarkılar fısıldayan
kuş günlüğü içim
palazlanıyor kelimelerim
Uçtu uçacak

ürküttüler mi

Ne uzun sürmüş bir akşam
Ne sancısı geldiği vakit gün doğmasın
Sabah olmasın
Ne de kanatsız bir uçurum çiçeği açmasıın
Her seferinde şapkası düşecek kara gözlü kardan adamın
Kütleler göz göze gelip aşkla terlediği vakit