Son Perde Oyunu Şiiri - Ramazan Boran

Hayat bir oyun
Belki sahnede, belki sahada ..
Belki de masada
İyi ya da kötü, hoş ya da nahoş
Tek derdi kazanmak ya da kaybetmek midir insanın
Bir de tersinden okumalı
Kime ne kazandırdın, ne kaybettirdin unutmamalı!

Teke tek, dişe diş
Kimilerinin oynama şansı bile yok!
Yazanı .. çizeni .. yöneteni
suflörü de saymazsan
Bir de karşı tarafı vardır bu oyunun, bir de seyircileri
...

Asıl oyununu sahnede oynar insan
Ömür denilen
Yazanlar ..
Yazılanlar
Allananlar .. pullananlar ..
Oynaşanlar ve aldananlar! .. ve cıllıyanlar

Hayat bir oyunsa ..
Kuralina göre oynanmalı
Nerden başlamalı, ne anlatmalı mesela!
Suflör ara ara fısıldayacak kulağına
Yapman gerekenler belli
Ya unutursan, ya duyamazsan, ya utanıp sıkılırsan!
Öyle ya mort olmak da var
Biliyorsun ki, rolünü iyi yapamazsan çizileceğin ..
Yuhlanacağın belli
...

Oynaya oynaya oyalanır usanır belki insan
Yenildiğini ..
Hata ettiğini anlayınca
Sicim sicim yağdırır yağmurlarını
Kahrolur

Hadi kazandın diyelim
Yalandan ıslık çalan ağızları
Bütün alkışları doldurdun heybene
Unutmuş olmalısın!
Bir gösterimi daha vardı bu oyunun
Perdeler kapanınca ..
Yeniden açılınca birgün
Suflörü yeniden fısıldayınca ruhuma
Asıl alkış ya da asıl tufan ..
İşte o zaman kopacaktı
...

Bir de gözetleyeni var bu oyunun
Bir çevirmeni ..
Bir bir not vereni
Yazılmış olmalısın
Ne kazandın ne kaybettin acaba!
Vizyonda kendini gördüğün zaman
Diyecekler ki;
" Nasıl, rolünü iyi oynayabildin mi
-seyret ve ..
-özetlen hadi "

...