Her yanlışta , beni takdir etmendi... belkide beni bunca yanlışa sürükleyen.
Hatalarımı örtmüyor artık gözyaşlarım. İnsanlığımı her seferinde, parça parça kopartan bu hayat, son parcayı ne zaman alacaktı benden? .
Bir parcayla insan olarak kalabilir miydim? Kalsaydım, Ne kadar süre dayanabilirdim?
Döngüye alınmış hep başa saran bir plak gibi hissediyorum kendimi ,
A ile B arasında hep aynı tekrarlar var iken , farkına varamadan biraz sen olmuşum ve artık duyamaz olmuşum sözleri ...
Sahiden böyle mi görüyordu gözlerin?
Gereksiz sorular , lüzumsuz cevaplar kendimi ne cok yormuşum...
Ömrümün kaçıncı güz'ündeyim...
Birazcık daha sen kalabilseydim keşke,
Farkettimki labirentin tüm yolları çıkmaz sokak,
Etraf karanlık ve hiçbir şey görünmüyor..
Duvarlar aşamayacağım kadar yüksek...
Anımsadığım neydiki bu tartarusta..
Ellerini hatırlarım... Bitmemiş bir eskizdi elindeki,
Birinin aksine özleyeceğim bir çocukluğum yok,
Ruhum aç ama artık bedenim tok...
Belkide bilinmezlik bir ok ..
Yaşama dair bütün bildiklerimin yanlış olma olasılığı kadar anlayışım .
Ruhtum , kayboldum bu dünyada,
Seyyahın cebinde okunmayan bir yazıydım.
Beni sorardı.. kendisi için değerli kimselere,
Biri çıkarda bir son verirdi..bu bilinmeyene.
Kuyunun dibindeki karanlıkta mahsur kalmış bir insandım,
Bu şehrin içinde ruhsuz insanlar yaşıyor,
Her biri.. kendi iradesiyle ruhunu kaybetmiş,
Yalanı ,doğruya tercih etmiş binlerce beden ...
Yaşamın yükünden kaçınabilmek için miydi yaptıkları. Kim bilir?
Suretleri önemsemeden bana bakıyorlardı,
Muamma'lar zihnimde yankılanırken.. Benim gibi mi düşünüyorlardı,
Her düşüncede , cebindeki mutluluktan harcıyordu,
Elindeki bozukluklar gibi geriye, hüzün kalıyordu,
Yaşamak bu değildi o da biliyordu..görüyordu.
Neydi onu bu hayata bağlayan bilmiyordu...
Elindeki şişede buluyordu huzuru,
Rüzgarı seversin , değil mi?
Saçlarının arasından geçerken , nede güzel görünüyor saçların.
Ben ellerini tutamamışken,
Onun , bunu yapabilmesi... beni üzmeli mi?
Hüzünlenmeli miyim?
Kokunu alıp götürdüğü için..
Farkettim ki...
Beni arıyormuşsun şaanem,
Geçmişin kirli,hastalıklı ve karanlık sokaklarında...
Unutmak mı? Zor geldi yoksa en mutlu olduğun anda hatırlamak mı?
Duydum ki...
Benden sonra, yalnızlık yerimi almış,
Grileştin... önceden canlıydı renklerin, sattığın umuttu gerçeği gizlerdin...
Her zerrende suçluluk hissederdin , uzaktan bakıp insanları izlerdin..
Kaç kelam yeterdi sana? aç gözlüydün all-in , kalbin porselendi geride kalan parçalardan bir iz..
Soğumuyordu içindeki ateş hicrandaydın, ahraz değildin ama sanki dilsiz.. belki birazda ilgisiz.
Biliyorum ...herşeyi gören bir kördün,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!