Planktonlar Şiiri - Ozan Oğuz

Kadim bir nefes gibi
Yayılır ruhuna
Taşır yıldızların dehşetengiz sırrını
Muazzam ve belirsiz bir huşuda

Çatallaşmış dikenler kanatır güzelliğini
Batan güneş kızıla boyarken denizi
Ve gece düşer gözlerinden nemli nemli
Yaslar yamaçların dizine
Narin ellerini

Planktonlar...

Sarar ay ışığıyla döşegini
Sessizce uyur teninde,
Kapanır yaralar

Ve derinlerde,
henüz yansımayan bir ışık
Fışkırır karanlığın kalbinden.

Her zerresi
eski bir yıldızı yad eder
Ve serilir göğsüne;

Sen uzaklaştıkça
deniz durulur içinde.

Planktonlar...
Gecenin görünmeyen damarlarında
Taşır sonsuzluğun nabzını;

Ve O,
kendi yalımında
ilk kez duyar
Özünde derinleşen ışığı