Güvercin Şiiri - Oğuz Ozan

Ihlamur kokulu bahçelerde
Dinlenen zamanın içinden
Bir güvercin kanat çırpar
Zamansız sevdalara-
Hüzün ve huzur kanatlarında
Dokunmaz tenine,
Süzülür geçer.
Yudumlar özgürlüğü,
Bir anlığına
Gem vurur esaretine
Yol alır gaybî mesafelere

Belki de bu yüzden
Her kanat sesinde
Uyanır özümüzde
Unutulan gökyüzü.

Ardında bir pencereye
Unutulmuş bir yüz yansır,
Gözlerinde doldukça dolan
Bir semanın hüznü.

Güvercin döner mi bilinmez,
Efkârlı sedaları kalır ötüşlerinin...
Rüzgârlar taşır kanat izlerini
Bir yaprak düşer avluya,
Saklar eski bir mevsimi.

Bir eşik aralanır
Eski bir akşamın ardından,
Perdelerde solgun bir ışık,
Köşede bekleyen yalnızlık...
Ve insan,
En çok da özgürken anlar
Neye mahkûm olduğunu.

Göç eder içinden
Geceye çıkan bütün yollar;
Güvercin uzaklaşır,
Gökyüzü âfaka karışır
Rüzgâra savrulur demlenen düşler

Ihlamur kokulu bahçelerde
Sendeler zaman.
Ben hâlâ...
Bir kanat sesinin kadim yankısında;
O'nu ararım uçsuzluğunda
,