Istakoz Şiiri - Özge Özgen

her gece doluya çağırıyorsun beni
klavye bozuluyor
dilimde emsalsiz bir salyangoz

bir nehirim sana akan
ışıklı bir şehirden
paspaslı evlerden

"beni kirlet"

öpüşmek kadar dehşet verici
olmayacak
hiçbir şey inan

abartmıyorum

hiç bu kadar içine girmemiştim
ve sen hiç bu kadar
yosun kokmamıştın içimde

taşmaya benzemek
ve sonrasında eski bir karyolanın üstünde
sıçrayarak sevişmek
lekeye boğmayacak beni biliyorum

yoksa, bu kırmızı zamanın
bu lanet kibrin
üstünde uyuya dalmak kimin aklına gelirdi

abartmıyorum

sol gözüm seğirince
yalın ayak bir sevinçle kapıya koşuyorum

göğün bir tarafını tutuyorsun
bütün haritalarda
ıstakoz satan bir caddede oturuyorsun

ben ki, yeşilden bir ağaç giyiyorum üstüme
abartmıyorum
otlar da konuşuyor

ve sen en çok dişlerimin seyrekliğine inanıyorsun

her sabah bir göl iniyor koruya
her sabah bir gölgeyi izliyorum

gelmiyorsun