Kurşun Şiiri - Özge Özgen

kaç senelik yola çıkıyor bu gidiş
bu bekleyişin sonunda
gözlerim hep aynı noktayı dövüyor

cevapsız çağrılar birikiyor telefonda
kime baksam biraz eksik
sadece ben fazla gelmişim sana

yanına uzandığım o ilk gün
bir yaban otu gibi
diktiğinde gözlerini yüzüme
anlamıştım bunu
sevilmeye dair
çok affetmişim kendimi

kaç kez seviştik unuttum
kaç kez öptün aynı yerden

hoşça kal derken eğri bir sebeple
seviştiğimiz anki kadar
kırgın bu resim

ve gökyüzü böylesine dağılmışken
üstümüze aniden
ellerindeki bu öfkeli çocuklar niye
niye her cümlede bir mermi saplanıp
duruyor kalbime

bu şiirin bir sonu yok aslında
bir başına
sevişmek de öyle işte

ben sana karıştıkça
sen o yarayı
kurşunluyorsun

ve aslında, sebebi belli bir sebepsizliksin
bu şiirin içinde
"öl," diyorum, "öl."
ölmüyorsun.