Özlem Saba Şiirleri - Şair Özlem Saba

Hırslıydı Kadın
Önce kurbanını seçti
Sonra adım adım yaklaştı
Soluduğu havadan
Verdiği nefesten daha yakındı ona

Ne zaman yüksek sesle sarılsa birileri birbirine
İçimde binlerce kimsesiz çocuk sızlar

Özlem SABA

Git demedim ki
Kal

Utandım
Gözlerimi kaçırmam bundan

Biliyor musun

Kalabalıklar hep ürpertmiştir beni
Çünkü daha bir tok gelmiştir kulağıma, Kalabalıklardaki yalnızlığımın sesi

İçimdeki müzik susar

Ah Tanrım

Sevdim sanmıştım önceleri
Bağışla

İçimde bir yerlerde

Bir gece
Ucu karanlık
Sisli bir geceyi giyindim üzerime

Yandım
Kavruldum da

sevgili de bıktı sevilmekten,
sil üstümü, gitsin dedi.

kâğıt da bıktı yazılmaktan,
yırt beni, gitsin dedi.

Ben ki
Aslında yalnızlıktan nefret ederim
Ancak
Kaliteli yalnızlığımı bozan kalitesiz kalabalıklardan
Daha çok nefret ederim

Sil baştan yaşıyordu sanki hayatını
Bir önceki ölümünden sonra
İlk defa bir oluyordu
Parmak uçları dokunduğuyla

Fena kapılmıştı sek adamın sarhoşluğuna

...Uçmak için ayaklarıma vurulan zincirleri kırmam gerekiyor
Ve bunu başaramıyorsam
Ben o ayaklardan vazgeçmeyi de bilirim

Özlem SABA