Özlem Saba Şiirleri - Şair Özlem Saba

Aşk’ın da mevsimleri vardı

Bir İlkbahar tazeliği
Yazın amansız ateşi
Sonbaharının solukluğu
Ve Kışının dondurucu hezimeti

Ve şöyle der yitik şair

''Bu kez aklını değil Aşkını al başına''

Kâinatta yeri yok ki canının
Öyleyse baktığın bu suret de kimin

Ne yana dönsen fayda vermez
Ne bir sağı
Ne bir solu

Ne alt geçidi
Ne üst geçidi

Ve Tanrı erkeği yarattı
Kadın ise, kendini

Dedi sus
Karşı gelme Tanrı'ya
Kadın olmuşluğuna

Duydum ki
Aşk kanseri olmuşum

Uzmanlara göre, ümitsizmiş durumum
Hızlıca metastaz ediyormuş tüm hücrelime

Lisanı yoktu Aşk'ın
İklimi
Tarihçesi

Bilinmez onu hangi Ananın doğurduğu

acısını en iyi ben bilirdim,
söylenemeyenlerin.
akanların gözlerden,
batanların cana.

isyandır ,

otuz bir ekim sabahı
bir annenin,
doğum sancısına uyandı gün.
şımarık mevsimler bitmiş
bir kelebeğin kanadına dönüşmüştü uçuşan yapraklar...

Ellerim bir yerde daha tatmıştı bu hüznü
Ah ellerim
Acemi ellerim
Her dokunuşta yok eder kendini

Belleği bitmeyen yüzyıllar dizini

mülteci bir,
çocuk sanrısı.

vatanından,
topla,
tüfekle kovulmuş.