Özlem Saba Şiirleri - Şair Özlem Saba

Bazı kadınlar, çocuklarından önce kendini doğurmak zorundadır

Çünkü, doğan o çocuğun da adı olmayacaktır, bilir

Hele de kız çocuğu ise
Henüz doğmadan silinecektir

Düşündü ki Bilge kişi

Ve Kadın kendi kendini yalanladı
O yalanlayalı, vazgeçeli beri kendinden, kız çocukları yeniden diri diri toprağa (karanlığa) gömülür oldu

Ama herkes şunu unuttu ki

Doğduğum Ekim ayında
Biçilmenin vurgununu yedin ben

Kadın boynum düşürüldü

Bereketsiz topraklarınızda

Hırslıydı Kadın
Önce kurbanını seçti
Sonra adım adım yaklaştı
Soluduğu havadan
Verdiği nefesten daha yakındı ona

Ne zaman yüksek sesle sarılsa birileri birbirine
İçimde binlerce kimsesiz çocuk sızlar

Özlem SABA

Git demedim ki
Kal

Utandım
Gözlerimi kaçırmam bundan

Biliyor musun

Kalabalıklar hep ürpertmiştir beni
Çünkü daha bir tok gelmiştir kulağıma, Kalabalıklardaki yalnızlığımın sesi

İçimdeki müzik susar

Ah Tanrım

Sevdim sanmıştım önceleri
Bağışla

İçimde bir yerlerde

Bir gece
Ucu karanlık
Sisli bir geceyi giyindim üzerime

Yandım
Kavruldum da

sevgili de bıktı sevilmekten,
sil üstümü, gitsin dedi.

kâğıt da bıktı yazılmaktan,
yırt beni, gitsin dedi.