Özlem Saba Şiirleri - Şair Özlem Saba

Ben ki,
Korkudan kabaran bir kuş gibiyim.
Ve küçücük bir kuşa,
Topla ateş ediyorlar baba.

gözlerin neden bu kadar yaşlı bakıyor küçük kız?
neden bu zamansız büyümen?
dalından koparılan çiçek misali,
neden bu kadar düşkünsün?

‘her soylu davranış, beraberinde bir kurban istermiş!’

-anladım ki herkes her şeyi görüyor, duyuyor ,
ve anlıyorlardı
ama sessizlerdi, korkuyorlardı...
sessizliği bozacak kurbanı bekliyorlardı…

Ah yaralı kalbim!
Bir yanı öbüründen habersiz kalbim.
Bir yanı yorgun, diğer yanı suskun kalbim...

Zamanın hızlı adımlarına yenik düşen ben.
Arkasına bakmadan giden sen.

'...ve birden bir melek fısıldadı küçük narin kulağına,
asil insanlar savaşmaz, sevişir.
sevişe sevişe dövüşür.
ama saf sevgi olası her savaştan üstündür’ dedi.

oysa ki,
biz seninle
hep beraberdik sevgili!

güldüğümde,

Rüzgar dışında esiyor her şey...
Birde başımda esenler var..

‘’oysa ne çok yalnızdık...
salonlar, piyasalar, sanat sevicileri…"

-her gün biraz daha azaldığımızı anladık -

Sahildeyim
Emma Shaplin çalıyor
"Spente le stelle"
(Yıldızlar kapalı)

Martılara bakıyorum sonra

saçlarının içinden güvercinler uçuran kadın.
bütün antik acılarını gömmelisin artık tarihe.
tarih ki;
bütün acıları içinde barındıracak kadar arsız,
ve de sadakatsizdir...