Özlem Saba Şiirleri - Şair Özlem Saba

Desem ki
Benim de bir zamanlar ümidim vardı
İstiridyeden zorla oyulmuş inciler gibi
Sen gibi kokardı desem
İnanır mıydın

Ne hepsiyim ben
Ne de hiçbiri

Ben sadeceyim

Bağımlı olmam ben

Aşkını işlerken oylum oylum kalbime
Hayâl de sen
Düş de sen

Adını yazarken katmer katmer tenime
Mürekkep de sen

Aşk ateşi yakmadan tüm ruhumuzu
Gözlerindeki fer hala sönmeden
Yakamozlanmadan kıyısında oynaştığımız denizler
Ben hala bendeyken, yitirmeden aklımı
Gel Sevgili

Yakamozlanan gecelerin birinde
Ansızın üşüdü Kadın
Isıtmıyordu yüreğindeki sevda
Uzattı ellerini
Yalnızlığına dokundu sonra
Çaresiz

Düne razıyım ben
Bu günümde sen yoksan

Ölmeye de razıyım
Yarınımda sen yoksan

Bazıları kalıbının Adamı olamıyorsa hiç
E benim de işim bu

Yeniden kalıbını almak
Ve pişirmek

Bazen
Bırakıp gittiği
Kendisi olur İnsanın

Bırakıp gidemediği
Birisi

Geceden kalma bir uyku var gözlerimde
Açsam, sanki üşüyecek tüm sabahlar

Gücünü şiddetinden değil
İnceliğinden alan bir sızı var yüreğimde

Bir müddet yalnızlık içinizde keman çalarsa
Sessizlik şarkı söyleme başlar

Özlem SABA