Elini uzatmak bir yasak elmaya.
Kokusunu duymak burnunun sızısında.
Asıl kendi hakkın olduğunu bilmek.
Sonra kaderinin ne olduğunu hatırlamak levh-i mahfuzda.
Sorgusuz kabullenmek.
İnsan mı yolda gider.
Yol mu insandan geçer.
Yoldur sanırım aslolan,
Yolcu her zaman gider...
Şimdiye kadar saklamadım kendimi,
Zaten hiç kimse de saklamadı beni.
Buna gerek olmadı.
Korumadı...
dediği gibi şairin;
"bir Express trenim ben
istasyonlara takılmam."
ya da kimsenin yorgun hân-ı değildir gönlüm.
yorgun düştüm,
Usulca geçtim yeryüzünü.
Ardında güneş vardı.
Deli rüzgârlar…
Kalbimde uluyan kurtlar vardı!
İnkarım yalnızlıklar...
Vicdanı olmayanlardan merhamet dileme can.
Dile ki, tüm yüreklere merhamet nasip etsin canan.
virajlar keskinleşiyordu.
uçurumlar derinleşiyordu...
kuşlar göç edince,
sürüngenler de artıyordu şehirde...
Kaçıp giden uykumun en yorgun yerinde,
Bu sessizliğime ses veren de kim?!
Şu kederi büyümüş gözlerimin dalıp gittiği saatlerde,
Kendini özleten ve sonra yine çekip giden sevgilinin
hayaliyle oyalanan,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!