Özlem Saba Şiirleri - Şair Özlem Saba

Elini uzatmak bir yasak elmaya.
Kokusunu duymak burnunun sızısında.

Asıl kendi hakkın olduğunu bilmek.
Sonra kaderinin ne olduğunu hatırlamak levh-i mahfuzda.
Sorgusuz kabullenmek.

Var mıydım ki yok olayım.
Yaşasın o ilahi kudrette yokluğumun varlığı.

İnsan mı yolda gider.
Yol mu insandan geçer.
Yoldur sanırım aslolan,
Yolcu her zaman gider...

seni bekliyorum!
ben seni yolun başında değil,

nefes nefese,
yolun sonunda bekliyorum...

Şimdiye kadar saklamadım kendimi,
Zaten hiç kimse de saklamadı beni.

Buna gerek olmadı.
Korumadı...

Sen!
ellerin!
yorgun ellerin,
bir sandal gibi süzüldünüz ömrüme,

dediği gibi şairin;
"bir Express trenim ben
istasyonlara takılmam."

ya da kimsenin yorgun hân-ı değildir gönlüm.
yorgun düştüm,

Usulca geçtim yeryüzünü.
Ardında güneş vardı.
Deli rüzgârlar…

Kalbimde uluyan kurtlar vardı!
İnkarım yalnızlıklar...

Vicdanı olmayanlardan merhamet dileme can.
Dile ki, tüm yüreklere merhamet nasip etsin canan.

virajlar keskinleşiyordu.
uçurumlar derinleşiyordu...

kuşlar göç edince,
sürüngenler de artıyordu şehirde...