Beni senin şehrine bağlayan.
Sen değilsin artık, bir kabristan.
Kendinde uyumuş, kendine uyanmış.
Yaralarım hiç iyileşmedi.
Sen bende var oldukça.
susuyor insan.
gün dönerken,
kandiller sönerken bir bir içinde...
suya inerken bir yosma,
en hassas yerinden kırılmışken zaman,
Her şey büyüyor, değişiyor ve gelişiyordu…
Rüzgâr bile estiği gibi durmuyordu.
Sonra dedim ki kendi kendime;
Ben bu hikâyenin hiç bir yerinde yokum!
Bir Kadın, bir Erkeğin erkekliğini üzerinde test edeceği bir merci değildir
Bir Erkek erkekliğini ancak başka bir Erkek üzerinde test edebilir
Kadınla sadece bir’leşir
Özlem SABA
bir şehrin tarihçesinde darbe,
ve bir tenin geçmişinde işgal varsa,
ve yokluyorsa devriyeler yerli yersiz şilepten bedenini.
o şehir yıkılıyor,
birileri bir yerlerde boşu boşuna ölüyor demektir.
derler ki;
toprağın bağrına düşen her tohum,
yeniden göverirmiş.
biraz su,
biraz ışık alsın yeter!
-çiçeklenirmiş tepeden tırnağa…
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!