Özlem Saba Şiirleri - Şair Özlem Saba

tutkulu kadınlar vardır,
abdal, aptal değil..

masumdur tutkuları,
hesapkâr değil…

Birbirleriyle bilinmeyen bir alemde,
Aynı şarkıları söyleyen iki yabancıyız belki de.
Çığlıklarımız aynıdır, özlemlerimiz aynı.
Kimi isyandan, kimi zevkten.

-Ama hep beraberiz...

uçmak istiyormuş benim sevgilim de,
bilmiyor ki tüm uçurtmalar benim yüreğimde.

tutunsa bir ipime,
uçacağız birlikte...

tükeniyoruz her gün tükendiğimizden habersiz.
yoksulluğumuzun adını bile unutur olduk.
önce hangi acıyı sarmalıyız şaşırdık.
kurtlar bile inebildiyse şehre.
sahipsizsin ülkem, yak türkülerini..

Bir tekneye binsem,
ve desem ki;

Çeek kaptan çeeek,
beni ona çek...

Her şey büyüyor, değişiyor ve gelişiyordu…
Rüzgâr bile estiği gibi durmuyordu.

Sonra dedim ki kendi kendime;
Ben bu hikâyenin hiç bir yerinde yokum!

Bir Kadın, bir Erkeğin erkekliğini üzerinde test edeceği bir merci değildir
Bir Erkek erkekliğini ancak başka bir Erkek üzerinde test edebilir
Kadınla sadece bir’leşir

Özlem SABA

bir şehrin tarihçesinde darbe,
ve bir tenin geçmişinde işgal varsa,
ve yokluyorsa devriyeler yerli yersiz şilepten bedenini.
o şehir yıkılıyor,
birileri bir yerlerde boşu boşuna ölüyor demektir.

derler ki;
toprağın bağrına düşen her tohum,
yeniden göverirmiş.
biraz su,
biraz ışık alsın yeter!
-çiçeklenirmiş tepeden tırnağa…

kendini gerçekten tanıyanlar,
yaşayanlar bilir kalp ağrısını,
insan sevgisini…
yaşama sevincini...