Özlem Saba Şiirleri - Şair Özlem Saba

Yorulmanın ötesinde bir şeydi benimkisi.
Vaz geçme...

Neden ve kimden geçtiğimi bilmeden.
Sanırım kendimden geçme...

bu kez acı çekme sırası bizde.
acıyı kaldıramıyor minik yürekler.

ve karanlığın emzirdiği,
geleceğin hüzünlü çocukları,
lütfen,

her ölümün ardından,
yeniden doğuyorum.

kendi içinden doğuruyor varlığım beni.

yeni yılımı kutlamaya gelmişti.
oysa her gün birbirinin devamıydı.
koca bir yalandı.
yeni gün,
yeni ay,
yeni yıl...

Evet zaman geçiyordu
Sadece geçmiyordu
Geçerken vuruyordu çanlar

Sonu mezarlıklara varan
Sinsi bir yolculuktu

Bazen habersiz başlar yolculuklar.
Peşine takılıp gittiğin düşler ...

Ve;
İçinde bulunduğun serüvenin hayatından neler kopardığını ansızın anlarsın.

seni bekliyorum!
ben seni yolun başında değil,

nefes nefese,
yolun sonunda bekliyorum...

Şimdiye kadar saklamadım kendimi,
Zaten hiç kimse de saklamadı beni.

Buna gerek olmadı.
Korumadı...

Sen!
ellerin!
yorgun ellerin,
bir sandal gibi süzüldünüz ömrüme,

dediği gibi şairin;
"bir Express trenim ben
istasyonlara takılmam."

ya da kimsenin yorgun hân-ı değildir gönlüm.
yorgun düştüm,