Özlem Şiiri - Ruhumun Renkleri

Özlem dediğin,
Bir otel odasında unutulan bavulun hüznü kadar somut.

Masa örtüsünde unutulmuş
Soğuk bir çay lekesi gibi duruyor adın.
İçimde bir mendil,
Durmadan ıslanıyor kendi renginden.

Kalbimin dar sokaklarında
Bir derviş hırkası sürünüyor taşlara.
Her menzilde biraz daha eksiliyor kemik,
Biraz daha bükülüyor omurga.

İçimin çeperine çarpan o sağır yankı:
Yoksun,
Ve bu yokluk,
Eşyanın tabiatına aykırı
Bir yırtık açıyor odada.

Bir bardak kırılıyor kendi sessizliğinde,
Sesi günler sonra geliyor.
Hangi çekmeceyi çeksem,
İçine kapanmış bir akşamüstü
Dökülüyor halıya.

Ben seni öyle bir bekliyorum ki,
Yalnızlık masadaki kül tablasına
Usulca eğilip,
Kendi dumanında boğuyor
Bütün ihtimalleri.

Candan