Özcan Kurt Şiirleri - Şair Özcan Kurt

*VURUN BENİ*

Yakup, İshak soyu benim,
Yusuf düştü, kuyu benim,
Vakkas yayı, oku benim,
Dağdan dağa atın beni..

*YABA*
Evler var, dışı çok, geniş, içi sıkar,
Odalar ayrı ayrı, konuklar ağyar,
Evler var içi geniş, kerpiçten duvar,
İçine dünyayı koy, sığarda artar,
(Mestane olun, evde kendin yitirin..)

Ağacı sev et onure,
Her gölgeye döşek serme,
Ehilsizsen çıkıp düşme,
Ne kırılıp, kırmayasın,

Derman yetmez gerçek dosta,

Koristler birleşti, şarkımız tamam,
El ele olduk ya,  değişti zaman
Renk renk çiçek çiçek, bahçada açan
İnsanlar sevince,  baharlar yakın..

Ormanlar sustu bir, nida duyuldu,

YAKIŞIR
Adam var yürüse yola yakışır,
Adam var giyinse çula yakışır,
Adam var ölürse sala yakışır,
Adam sağa sola kola yakışır,

Meyletmedik ki: El etek geri çekelim,
Ne işledik ki birde ötede hesap verelim,
Ha bir fazla, ha bir eksik, yine yeni ölelim,
Takken düştü kelin göründü, yalancı dünya..

Niye düştük buralara entrika kurulmuş tuzak

Kimse bilmez gönüllerde ne yatar,
Bir sapakta ÇIKAR geçmişi satar,
Çoğu hafif bir esintiye bakar,
Sevmeler, yüzden inan YALANCIKTAN.

Yaşarken herkes birbirini sınar,

Yalan dünya
Bu dünyanın, dönüşüne,
Anlamadık, öyküsüne,
Herkes çeker, sinesine,
Kanar, sanar, aldanırız,
Ömür biter, hep yanarız..

Yalan dünya
Bu dünyanın, dönüşüne,
Anlamadık, öyküsüne,
Herkes çeker, sinesine,
Kanar, sanar, aldanırız,
Ömür biter, hep yanarız..

Özvecan: başı, bir kalabalık, Yazan,
Geçiyorum fuarları, luna parkları, sahilleri, bahçeleri..
Çınlaltıyor ortalığı Melike hanım:
Ortak olmak her sevince, her derde, kedere
Ve yürümek ömür boyu beraberce elele...
ARKADAŞ...