Yaba Şiiri - Özcan Kurt

*YABA*
Evler var, dışı çok, geniş, içi sıkar,
Odalar ayrı ayrı, konuklar ağyar,
Evler var içi geniş, kerpiçten duvar,
İçine dünyayı koy, sığarda artar,
(Mestane olun, evde kendin yitirin..)

Dağ da durmaz bil, iner gelir katına,
İnsan yol bulur aşar, varır ardına,
Ulaşamaz dibinde, hemen yanına,
Açmaz anahtar insan, doyar canına,
(Divane olun, eşikte ömrün bitirin..)

Güvenmezsen? kimse de sana güvenmez,
El uzatmazsan, kimse elini vermez,
Sen değer vermezsen bil, değerin olmaz,
Yalandır dünya, baki, kimseye kalmaz,
(Biçare kapılın da, vade bitirin..)

Derler: testide ne varsa, dışa sızar,
Bazen sızdırmaz olur, içinde saklar,
Arif sürete değil, sirete bakar,
Beşer, yüze kapılır, yolunu şaşar,
(Ne çare yanılın da, dizin dövünün..)

Özvecan der: Sen denk tut, suyu ataşı,
İki öküz çeker de, sürer tarlayı,
Akıllı ol, nefsine yakma abayı,
Sen kendi samanına salla yabayı..
(Ne çare dizgin, tutman, oku kaçırın)