Özcan Kurt Şiirleri - Şair Özcan Kurt

İlmek, ilmek sökülen gibi,
İplik iplik bükülen gibi,
Kalemden satıra dökülen gibi,
Çok sevdiğim hep saydığım.

Topraktan ağaca filizler gibi,

Geçmedi beklenen, zamana yazık,
Umarsızlardayım, zamane bozuk,
İfadem hiç bitmez, olmuşum sanık,
Şanssız kodun felek, daha ne gerek?

Ümidim tükendi, yollarım açmaz,

Damla merak edip HAYkırdı..!
BEN NEYİM..?
Su çağıldadı,
Yıldızlar şavkırdı,
OKU'YA'NAS..!.
HANİ.. BANA BENDEN YAKIN NERDESİN İŞİTİP GÖREMİYORUM.?

Canım cicim aşkım dile düşürdün,
Sapaklara geldik beni aşırdın,
Kesildi ayağın yolu şaşırdın,
Artık sona geldik aklım kaçırdın,

Darılmaca yok, hem kırılmaca yok,

Adem erkek değil türünün ilki,
Yarım oldu malum ağaçla şekli,
Mecnun çölde arar bulurum belki,
Diğer yarısına beşer dediler,

Mevla elin verdi etti tezahür,

Dedim..

Geldim erenlere (şahım)eşiğe kadar,
Dedim çok dertliyim, (gardaş) ilaç varmıdır?
Yol çile, gül diken (he valla) böyle hakmıdır.?
Sarpa sardım dedim daha (menzil) çokmudur?

Bir söz edem beni tariz eyleme,
Büyük lokma ye can, büyük söyleme,
Çok düşün uğraşma illa çözmeye,
Bilmeceyim can, kimse bulası değil..

Nafile derdini açma göklere

DEĞİL.

Gün çatıp Divan-ı MAH-şer kurulsa,
Neyi sevdin İNSAN? diye sorulsa,
O an lisan susa, gönül konuşa,
Nice baş eğik, dik durası değil..

Haki kat sicim gökten olup ulaşsa,
Şimşek ışısa yağmur olup yağsa,
Hızır yıldız derip, sofraya sunsa,
Kimse merak edip tadası değil.

İsa beşikte dillense konuşsa,

Artık ben vazgeçtim, benden sıyrıldım
İyi ki vardım da, ama yoruldum.
Bir hayli de aktım, gayrı duruldum,
Kabım da donucu, değildim dostum.

Bu son puzzleler de, kondu yerine,