Özcan Kurt Şiirleri - Şair Özcan Kurt

Alıştık be can...
Kime ne alemin tasasından,
Artık kar yağmasa şaşırıyoruz,
Çiçek açan dallarımıza,

Feleğin kasasından,

BİZE RAST GELİR

Felek bilmem, benlen, ne zorun vardır
Gün görmedim inan, nice zamandır
Sabır, şükür, bekle, sonu hüsrandır
Eller, kısmet, oy..! taş bize rast gelir..

Kendi evimizde, olduk mülteci,
T. C. den kin, nefret, sardı ülkeyi,
Gücün yeterse sür, cemi cümleyi Cüret etmezsen sen, gönül koyarım.

Elin uşağı oyy..! firik atıyor,
Yer bulmazsa, gelip bana çatıyor,

Sevgi söyler, aşk çalar sazımız,
Tüm insana kadar, uzar kıyımız,
Halay, zeybek, horon, ata barımız,
Yok kitabımız da ayırmak bizim..

Bizi arayıp bir, dağda bulalar,
Nesimi'yem çekip teni soyalar
Kolumuz dizip de, gövde oyalar,
Ateş köz dolu can, bizim buralar..

Düştük bağımızdan, yere kırıldık,

BİZİMKİSİ

Selam verdiğinde, ar eder alır,
Yetişemez hiç, hep geride kalır,
Arasan aramaz, aramasan da,
Öylesine dostluk işte bizimkisi..

Farklı gemide, vükela vüzara,
Dalga vurur sallar çıkar fırtına,
Kimi kayığa biner kimi sandala,
Rota değiştirir bizim mebuslar..

Kurt bellen koyuna verir sırtını,

Bizdik İbrahim'le ateşte yanan,
Nemrut'a demedik asla el aman,
Hallaç idik göklere pamuk atan,
Yılmaz'ca ne badireler aştık biz..

Kimi an sebebsiz üşü(tü)lür insan,
Gıymatını bilsin diyerek, ısınmanın,
Yetinememenin sonu yok sınanmanın,
Mevla, dolu şükür, boşu bilen eylesin.

Hayatla iç içe geçmiş neşe ve hüzün,

*BİZ*
İnsan olmaz birden bire,
Polen toplar gülden güle,
İner çıkar yerden göğe,
Halden hale dönüştük BİZ.