Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

derinlerden süzülüp gelen
gözyaşı
dertlerin usuna düşünce
gözlerin dolu dolu olur
açamazsın gözlerini
yanıyorken yürek

oydukça
çınlar
mis
nefesi

gıli gıli

ağzından bir çift söze
neler etsem ne etsem
öze gülen bir biz*e
neler etsem ne etsem

içindekin dökmüyor

kaçı kadar gücü yanar
kaç çağlayana eş olur
hay huy içinde unutursam söyle
dudağında gülücüğü düşürme
saçlarındaki dalgayla savrulduğum ırmaklara

küllüğünüzün rengi
solup rengini almış
ona mıdır külrengi
kup ahengi kısalmış

bir yerdeydi ocağın

kurduğu düşte yok
umudunu sarın git
belalım başta çok
bedelinde yarın bit

yanıp yanılsa yalın

kuşkuların içindeydim
tek başına yitik tümce
elde kalan kırık cömce*
nedeninde niçindeydim

düş geride dağca büyür

kurtar beni yaradan demeliydi önceden
sürgünle yaşamaktan düşünmeliyim yine
ağladığa gülene yaşlar derdimden artar
sine doldukça derdi öykülerden çoğalır

sözü söylemez oldu deli gönül divanem

kuruca soğanı yumruğunla kır
ekmeğine sar ye ağız tadınla
üstü kovan altı tamtakır bakır
ekmeğine tohum yağız fidanla

yanıyorsa bile mumu üşütür

alaca göyneğime
kara kız ineğime
ne zaman kavuşurum
çalıdan değneğime

kaput bezi pantolon