Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

sevgide yoksa payın
zorlayıp durma dostum
doğarsa parlar ayın
horlayıp yorma dostum

keyfiyle yerindendir

gecenin bir ucu akşama değer
öteki ucu tana
yarasa kanadına

gecede saman sepilmiş
gök ışıl ışıl ay gülümser

hayatın köprüsü olunca insan
olmadık işleri yapar mı yapar
ömrünün törpüsü niçine nisan
ilmedik eşleri kapar mı kapar

uzaklaştım sanır gelişine bak

haybeye kömür aldı
başkasına satacak
heybeye ekmek doldu
doğalgazda yutacak

trilyonlarca çekip

hambat ova geniş düz
sığamadık daraldık
yarısı bal yarısı tuz
yığamadık derildik

yolları çok yolsuzuk

sıkıntısı bitince
alabilse kendine
yıkıntısı geçince
dalabilse kendine

koruda çam dalıyla

sel oldu an
boz bulanık akıp giden
kederime
kaderime terkeden

şafak söküyor

Kaç kere ağladım
Hep dudak büktün
Nedendir gülmezken
Güldün

Kaç kere ağırladım

batıya bakar
oturduğum oda
babadağında
ay görünür
gün batımında

seherle doğan güneş
ısıldım yele değdim
gözleri boğan ateş
asıldım sele değdim
dağlara güle değdim