Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

uzağa düştü
sinsi tuzağa düştü
kime yanayım derken
kazma kazığa gözüm udüştü

dal desem dalar mıydın

atlasıma geceleri düşürdüm
bedenim gündüzlerde kaldı
dudakların gül kurusu gibi
kuşlar göçüyor mu ekvatora

yarına susuz kalacaksam

kelebeklenmek için
ebemkuşağı rengim
bulutlar gölgem olsun
uçayım gün boyunca

tüm güzellikleri

ağaran saçın teli
estirir körfez yeli
yüreğini de boya
dertlerinden neşeli

alkımlara değince

engelinde kalınca dur
güdemez olduğun anı
pes ettiğinde de budur
ödemez bulduğun canı

bir kerecik de olsa gör

nereye baksanız is
nereye bassanız pis
doğanın kuralı
zayıf kalan güçlenir
değilse elenir yaşamdan

ırmakları yutsa da kanar mı dersin yare
nutkun olacak dosta baş başa yüreğinde
salkımsöğüt dalına tutunmuş cırmakları
gereğinde dolacak değinip geçerken bak

yelinde yel zorlarken suya düşünce gölge

elinizin içinde kuş var
bahse girerim
ilkyazın yağmurla
toprağa septiği özlemdi
çiğ tanesince duru berrak
sol yanında

gece yastıksız yorgansız
ipsiz urgansız gece
yattılar salda gölü kıyısına
çocukların yanakları
gül kurusu pembe

fısıldayış yumuşaklığında
yumuşacık topraktan
ayak izlerime gizleniyor
ay ışığı

gidiyorum