Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

gül suyuyla ter
kakülünden dökülen
sesiyle yeter
boynunda ipi ilen

mecnunu sorma

gönül ezgisi
çağlar mıydı sürekli
çılgınlığında
hırçın mı hıçkırır mı

toprağa kokar

ülkede onca şehir
enkaz içine umut ekilir
sürgüne takılır
çıdamlar biter
her iş umuda kalır

sevine özlem
göz yaşlarını dindirmiyorsa
düşlerine konuk et
uzatayım ellerimi
sileyim göz yaşlarını

biteviye okur yaz
içinden çıkılmazı
yerildiğine biraz
içinden tıkılmazı

asık yüzlerini soy

bile bile
kırdın sevgimi
parçaladın yüreğimi

boşuna
ne etsende

sabahın tan zamanı
uyku tüydü hiç oldu
dinginliğin zemini
duyguluydu hiç oldu

gecenin ucu sonu

gece gürültüsü sessizliğe döndü
ürpertir dışarıya açılan yollarında
korkular düşerse ellerimden yere
doluya tutulurum yağmurdan önce

yeli durgun karanlığa sarılmışımda

öznesiz tümce miyim
dökülüyor hüzünler
uyaksız hece miyim
sökülüyor hüzünler

zehir zıkkım yarınlar

sevda savrulur
hüzün limanlarında
yaprak kavrulur
hüzün limanlarında

ay üşümesi